Pan Zbych napisał:

>> Ideałem (tak żeby użytkownik nie musiał zgadywać czy ttyUSB0 to
>> przejściówka RS-USB, czy może telefon) byłoby używanie znaczących
>> nazw dla urządzeń takich jak telefon,
>
> Sam podałeś sposób na odczytanie nazwy, nie wiem jeszcze tylko jak
> stworzyć listę urządzeń "szeregowych". Do tej pory wydawało mi się,
> że wystarczy wylistować ttyS*, ttyUSB* i ttyACM*, ale skoro nazwa
> może być dowolna to jest to za mało.

Za mało albo za dużo, zależy jak na to patrzeć. Wszystkich plików
związanych z urządzeniami i tak się nie znajdzie, bo by trzeba
było przeczesać cały system plików, a to mogą być terabajty.
Z drugiej strony katalog /dev może zawierać setki "martwych" plików
urządzeń, takich które zostały stworzone, ale nie stoi za nimi żaden
realny sprzęt. Tak jest w "klasycznych" instalacjach, niekorzystających
z dynamicznego tworzenia plików.

> Odczyt katalogu /sys/bus/usb-serial/devices/ daje tylko informację
> o urządzeniach podłączanych przez usb. Skąd jeszcze można wydobyć
> potrzebne informacje?

A czy możemy założyć, że USB to jedyny dostępny podsystem "hotswap",
w którym mogą pojawiać się i znikać urządzenia szeregowe? Jest jeszcze
PCMCIA, ale tam też można odczytać katalog. W realnym pececie to już
chyba koniec. Wszystko inne musi być podłączone do magistrali PCI
(albo ISA) i wykryte przez startujący kernel albo moduł. Skoro tak,
to zostaje ślad w dmesg. Można więc przegrepować dmesg zaraz po starcie
systemu i być pewnym, że to się w czasie pracy nie zmieni.

Ale znowu najlepiej chyba zaufać systemowi udev i oprzeć się na tym,
że dla wszystkich wykrytych urządzeń stworzył właściwe pliki. Tylko nie
należy polegać na ich nazwach, lecz na ich właściwościach. Interesują
nas pliki urządzeń znakowych (character), a nie blokowych (block).
Polecenie "ls -l" pokazuje typ pliku. Pokazuje też "major number"
i "minor number" urządzenia. Po nich wnioskujemy, czy są to urządzenia,
które nas interesują (urządzenie szeregowe jest urządzeniem szeregowym
wtedy i tylko wtedy, gdy kernel kojarzy je z numerami zarezerwowanymi
dla urządzeń, które uzanjemy za urządzenia szeregowe).

>> Przeszkodą jest tylko to, że producenci urządzeń tych plików nie
>> dostarczają, tak jak robią to z windowsowymi plikami INF. Tutaj
>> najbardziej prawdopodobnym wytłumaczeniem stanu rzeczy wydaje mi
>> się lenistwo.
>
> Ja bym stawiał raczej na 1% udział linuksa w rynku systemów "biurkowych".

Kwestia udziału jest trochę z boku. Sterowniki linuksowe jednak powstają,
nie tylko w czynie społecznym, a producenci sprzętu coraz częściej
dołączają katalog "linux" do nośnika z oprogramowaniem. Tylko sposób
w jaki to robią, woła o pomstę do nieba. Wygląda to tak, jakby uważali,
że jak ktoś używa Linuksa (obojętnie czy na biurku czy gdzie indziej),
to o niczym innym nie marzy, jak tylko o edytowaniu emacsem plików
konfiguracyjnych i o tworzeniu diwajsów mknodem. Nie zauważają faktu,
że dostępne są w tym systemie metody [auto]konfiguracji urządzeń P'n'P
o wiele doskonalsze niż w Windows (taka jest przynajmniej moja opinia
wynikająca z obserwacji, a także z niniejszej dyskusji).

--
Jarek