On Fri, 18 Oct 2024 04:40:26 GMT, Marcin Debowski wrote:
> On 2024-10-16, Jarosław Sokołowski <j...@l...waw.pl> wrote:
>> Dawno temu, 2 lutego 2011 roku, zamieściłem na tej grupie wiadomość
>><s...@f...lasek.waw.pl>, której fragment cytuję
>> poniżej:
>>
>> No dobrze, to teraz ja. Wyobraźmy sobie taki wielki wielgachny magnes
>> stały. Zamocowany nieruchomo spory kawałek nad powierzchnią ziemi.
>> Ale mimo sporej odległości, magnes potrafi przyciągać ferromagnetyczne
>> przedmioty położone pod nim -- bo to wielki wielgachny magnes, bardzo
>> silny.
>>
>> Kładziemy pod nim przedmiot wykonany, dajmy na to, z gadolinu.
>> Pierwiastek ten wybrałem nie dlatego, że się śmiesznie nazywa, tylko
>> z powodu wyjątkowo niskiej temperatury Curie. Tym, którzy w tej chwili
>> odczują potrzebę zajrzenia do Wikipedii, wyjaśnie od razu, że temperatura
>> Curie to taka, powyżej której ferromagnetyki tracą swoje własności
>> i przestają być przyciągane przez magnesy.
>>
>> Nasz gadolin poszybuje w górę ruchem przyspieszonym, aż w końcu wyrżnie
>> w magnes. Gdyby ktoś niepokoił się, że od tego wyrżnięcia stanie się
>> coś złego magnesowi, możemy przed nim zamontować odpowiedni zderzak.
>> A jak wyrżnie, to jego energia kinetyczna zamieni się w ciepło (sporo
>> jej będzie, bo magnes wiegachny, więc i prędkość nielicha). Jak gadolin
>> osiągnie skutkiem wyrżnięcia temperaturę Curie, to się odklei i spadnie.
>> Na dole wykona użyteczną pracę przy łupaniu orzechów, odda też jakże cenne
>> i pożądane ciepło. Gdy ostygnie, poleci znów do góry. I tak w bez końca,
>> jak kamień Syzyfa.
>>
>> Teraz proszę mi powiedzieć, o co tu chodzi. Tyko bez takich, że "e tam,
>> perpetum mobile nie istnieje, pani w szkole tak mówiła" (wiem, że nie
>> istnieje). Albo że takie wielgachne magnesy nie istnieją -- może nie
>> istnieją, ale co przeszkadza, by istniały?
>>
>> Zagadkę wymyśliłem jeszcze na studiach, czyli bardzo dawno temu. Od tego
>> czasu straszę nią napotkanych fizyków. Niektórzy (nawet całkiem dobrzy)
>> po wysłuchaniu przypominają sobie nagle, że mieli właśnie Coś Ważnego do
>> zrobienia.
>
> Warunki są adiabatyczne czy jest wymiana ciepła z otoczeniem? Ja się na
> tym nie znam, bo to fizyka, ale obstawiam, że w temperaturze Curie
> zachodzi przemiana, która ma jakąś entalpię, więc coś gdzies oddaje lub
> pobiera ciepło z otocznia. Przykładowo (prosze nie bić, bo nie wiem czy
> tak tam jest), jak ten gadolin sobie spadnie, to pobierze z otoczenia
> cipło, na uporządkowabnie swoich ferromagnetycznych gadolnowych domen.

Jakoś tak by się należało spodziewać, ale:
1) gadolin jest na dole
2) Gd leci do góry, uderza, rozgrzewa się
3) Gd opada, troche ciepla pewnie odda u góry, ale tego raczej nie
chcemy, bo ma przekroczyc temp Curie.

4) Gd uderza na dole, jeszcze bardziej się rozgrzewa.
5) Gd oddaje ciepło.

Stale oddaje.

Jak dodać ten MCe, to
1.5) Gd się rozgrzewa od wzrastającego pola magnetycznego,

3.5) Gd się oziębia od spadającego pola magnetycznego.

musiałoby tego oziębienia być więcej niż rozgrzewania.
Ale przeciez niska temperatura na dole nam pasuje.

https://www.youtube.com/shorts/5KeB7kLK2kc
https://www.youtube.com/watch?v=0VJWquVvyYo

Raczej ta energia jest za mała, aby przekroczyc punkt Curie.
I może oscylować, jeśli będzie u góry będzie źródełko ciepła, a na
dole chłodnica :-)

J.