HF5BS pisze:

>> A ten "wzmacniaczyk" nie był czasem amatorską konstrukcyjką z niedość
>> dobrze spolaryzowanym stopieńkiem? Pytanie w zasadzie retoryczne, bo
>
> Zdecydowanie był :))
>
>> musiał być -- tak ze wzmacniacza robi się detektor.
>
> I ta właściwość akurat mnie nie zdziwiła - sklecone trzy tranzystory
> (Elektronika dla wszystkich Wojciechowskiego, wzmacniacz "mini-Max";

To najbardziej klasyczny z klasycznych przykładów publikowania czegoś,
co nie działa, bo działać nie może. Do tego dorobiono całą ideoligię,
ileż to rozmaitych zastosowań praktycznych może mieć ta prosta
konstrukcja. Prostota była zaiste wzruszająca -- trzy tranzystory
w układzie Darlingtona, bez ani jednego elemnentu polaryzującego,
opisane jako "wzmacniacz małej częstotliwości". Legenda miejska,
za którą podążyło wielu hobbystów, którzy to lutowali i zachodzili
w głowę, dlaczego nie działa to tak, jak opisano.

Ja też tę drogę przeszedłem. Dowiedziawszy się, że tranzystor wzmacnia,
skonstruowałem sobie wzmacniacz z jednego tranzystora. Któren jednak,
drań przebrzydły, wzmacniać nie chciał, a jedynie chrypiał. Dopiero gdy
grzebałem przy konstrukcji spoconym paluchem, zaczął coś czysto odtwarzać.
I w ten sposób odkryłem wstępną polaryzację tranzystora i jej rolę w życiu
elektronika. Tyle że ja byłem wtedy w wieku, w którym nie każdy jeszcze
umie dobrze czytać, a co dopiero książki pisać.

> zawsze mnie zastanawiała niechęć p. Janusza do tranzystorów npn

Po prostu ich wtedy nie było, tu nie ma nad czym się zastanawiać.

--
Jarek