slawek <s...@h...pl> napisał(a):

>
> Użytkownik "M.M." <m...@g...pl> napisał w wiadomości grup
> dyskusyjnych:jgioan$lg3$...@i...gazeta.pl...
> > Regresja liniowa to w ogole wdzieczna metoda. Odznacza sie mala
> > zlozonoscia i jednoznacznosc wyniku. Mozna miec caly dysk zawalony
> > danymi i bez problemu znalezc 2-3tys liniowych parametrow.
>
> Problem nie jest w tym, że można. Problem jest w tym, czy to co się znalazło
> ma jakikolwiek sens.
Tez tak uwazam.

> Dla przykładu podaje się zwykle korelację pomiędzy liczbą bocianów a liczbą
> urodzeń. Czyli dzieci przynosi bocian. Bingo!
Zdaje sie ze ostatnio na te okolicznosc podawales jak statystycznie
probowano ustalic co powoduje raka szyjki macicy :) Zgadzam sie ze wyniki
moga niewiele roznic sie od wrozenia z fusow.


> Podstawą jest dobry model (wymaga znajomości danej gałęzi wiedzy). Potem
> można dopasowywać, szukać współczynników, stosować metody. Ale wydaje mi
> się, że 90% "badaczy" nie ma pojęcia, jak taki model mógłby wyglądać. Stąd
> próbują z wynikami "coś zrobić". Wybierają regresję liniową, bo taka opcja
> jest w programie którym rysowali dane (często jest to Excel, ambitniejsi
> robią to w Matlabie).
A no wlasnie ja z reguly nie wiedzialem nic o modelu.

Od pewnego czasu uzywam regresji liniowej do tuningu programu
szachowego (a dokladnie do parametrow funkcji oceniajacej).

Najpierw recznie wpisuje funkcje nieliniowa ktora zamienia plansze
na wektor 15-50 liczb calkowitych. Czyli kazdy uklad ma przypisany
wektor E[1..N]. Nastepnie szukam wektora parametrow P[1..N], takiego aby
suma E[i] * P[i] najlepiej oszacowala czy uklad jest wygrany czy
przegrany.

Poczatkowo program ma losowe wartosci w P i rozgrywa okolo 20-30 gier.
Uklady z gier zamieniam na wektory E. Jesli wygraly biale, to kolejnym
ukladom z rozgrywki przypisuje wartosci od 0 do +1000, jesli czarne,
to od 0 do -1000. No i potem wiadomo, uklad rownan normalnych, wyliczam
P, nastepne 20-30 gier... i tak w kolko.

Obserwuje ze metoda bardzo szybko znajduje rozsadne wartosci P. Czasami
juz po 300 grach program osiaga swoj szczyt sily. Potem sila gry lekko
spada i utrzymuje sie na stalym poziomie, chocbym nawet milion gier
rozegral.

No i coz to wszystko ma wspolnego z tym czy model znamy czy nie znamy?
Otoz jesli jeden model uzyskal wynik 100elo a drugi 200elo to uznaje ze
ten 200elo jest bardziej dokladny :) Co moge zrobic wiecej? Praktycznie
kazdy sposob poszukiwania zaleznosci nieliniowych zawiodl, a wyprobowalem
ich bardzo duzo. Regresja liniowa przynajmniej ma taka zalete ze wyniki
dla pliku 1GB mam w 30 sekund.

> Sens urywa się już przy kilkunastu parametrach.
Na szachach tez cos takiego obserwuje. Zastosowanie 10-20 parametrow daje
ogromny i wyrazny przyrost sily gry. Dodanie nastepnych 30 parametrow
zwieksza sile gry o jakies ulamki procenta na parametr. Nie zaobserwowalem
jeszcze nigdy aby uzycie wiekszej ilosci parametrow niz 50 dawalo
jakiekolwiek polepszenie.

Pozdrawiam


--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/