W dniu 02.06.2023 o 14:52, J.F pisze:
>
> Raz widziałem zdolnego goscia. Stal sobie przed przejsciem, z tylu
> pisk opon, a on podjechal ze dwa metry do przodu, i uniknął wypadku.

Zdolność, czy raczej jakiś bezwarunkowy odruch?

Miałem parę lat temu takie zdarzenie, że chciałem skręcić w lewo.
Zatrzymałem się z kierunkowskazem w lewo i przepuszczam samochody jadące
na wprost z naprzeciwka.
W lusterku zobaczyłem szybko zbliżający się pojazd. Jakiś VAN czy coś
takiego. Chyba zaniepokoiło mnie to na tyle, że ruszyłem do przodu. I
całe szczęście, bo gość ewidentnie nakurwiał nie patrząc przed siebie i
w ostatniej chwili odbił w prawo.
Skręcił może ze dwa metry za moim bagażnikiem na pobocze i skarpę (po
prawej było może ze 2m pobocza takiego piasko-żwirowego, a za nim dość
stroma skarpa porośnięta trawą.)
I on po tej skarpie, przechylony, popierdalał dalej po mojej prawej.
Nawet chyba nie próbował hamować (i bardzo słusznie...).
Wrzuciłem wsteczny...
Dopiero jak mnie omijał na tej skarpie zobaczyłem, że ma jeszcze
przyczepkę i gdybym nie cofnął te kilka metrów...
Do dzisiaj nie wiem, czy wsteczny wrzuciłem wcześniej, czy dopiero jak
zobaczyłem przyczepkę.
Z tej skarpy zjeżdżał na jezdnię, ale przyczepka, pod takim kątem, już
mu się ślizgała z tej skarpy w moją stronę. Miałem wrażenie, że śmignęła
mi na centymetry przed przodem samochodu. I pojechał dalej.

Jak już ochłonąłem (wiozłem siostrę z jej dziećmi, chciałem skręcić
właśnie w dojazdówkę do jej domu), to dotarło do mnie jak to wszystko
szybko się zadziało i jak niewiele brakowało... i pojęcia nie mam jak to
się stało, że podjąłem decyzję żeby ruszyć do przodu, a chwilę później
wsteczny... zamiast siedzieć jak sparaliżowany.
Na bank to nie były moje zdolności i w pełni świadoma analiza sytuacji w
trakcie.

Ot, taka historyja...

Powrotu do zdrowia życzę.
Piotr