> Cieszyłbym się gdybyś dostrzegł w swoich pracownikach na
> produkcji ludzi, którzy również marzą o swoich mercedesach
> i być może nigdy ich nie osiągną ale być może ciężko pracują

Ja nie mam nic przeciwko temu, żeby mieli po 5 mercedesów.
Mam na przykład gościa, którego zresztą poznałem jeszcze w czasie, kiedy
razem pracowaliśmy na etacie w innej firmie.

Facet jeszcze w tamtych czasach zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie
- bo było widać jak się przykłada. I dlatego bardzo jestem szczęśliwy,
że mogę go zatrudniam. Wiem, że facet myśli o własnym interesie.
I zachęcam go, żeby się zebrał i działał. Nawet mu pomogłem (niewiele),
kupując na siebie tam różne drobiazgi w rodzaju jakichś programatorów.
No ale nie jest mu łatwo - bo nigdy nie jest łatwo.

Moja ostatnia praca etatowa, to była firma, z której ludzie pozakładali
chyba 5 firm. W większości konkurencyjne. Właściciela, u którego wtedy
pracowałem wspominam pozytywnie - nie był to ideał, ale ludzi szanował.

Więc nie musisz mi tłumaczyć, że ludzie to podstawowy kapitał.
No ale ludzie, którym się chce.
I kiedy się widzi, że ktoś się stara, to naprawdę nie ma żadnego
problemu, żeby się dogadać, że jak musi iść dziś do domu, to niech
idzie, żeby tylko zrobił co trzeba jutro.
Nie jest też żal takim ludziom płacić więcej. Zwłaszcza, kiedy czasem
taki osobnik się zarzeka, że nie weźmie, bo umawialiśmy się na mniej.
No są tacy, którym trzeba na siłę kasę wciskać :) Takie perełki...

Oczywiście - znam też firmy, gdzie polityka jest inna, gdzie się ludzi
ciśnie i terroryzuje mniej lub bardziej. No ale na Boga Urojonego -
ludzie, przecież to wasze życie - wasz los w waszych rękach.
Dlaczego moja koleżanka małżonka (kosmetolożka po studiach) ostatnio
stwierdziła, ze może by się nauczyła programowania ?
No i okazuje się, że jakoś tam przyswaja powoli. Można ? Można.

Oczywiście - nie mam nic do ludzi, którzy mieli "pecha" albo inne realne
powody, że im się mniej lub bardziej pod górkę układało.
No ale też z drugiej strony - znam osoby, które np. zostały sierotami w
wieku kilkunastu lat, i udało im się jakoś nie zostać menelem, skończyć
studia i robić coś sensownego. Bo po prostu im na tym zależy - nie na
zasadzie "dać mi" tylko "dam radę".

Moim zdaniem, 85% tych nieszczęśliwych i narzekających to właśnie lenie
i matoły z wyboru. Niestety.


> A więc nie tylko obwiniaj siebie za swoje porażki ale też podziękuj
> INNYM ludziom za SWOJE sukcesy! Bo nie jesteś wyłącznym
> ojcem swoich sukcesów:

Nigdy nie twierdziłem, że tak jest. Ale też widzę, czy ktoś, komu daję
pracę (w interesie obu stron), docenia to, że to ja mi pracę daję, a nie
on mnie. Bo to jednak jest subtelna różnica.

> lekarze, tramwajarze, mechanicy, piekarze itp,itd. Nie żyjesz na
> bezludnej wyspie, czerpiesz z korzyści z życia w społeczeństwie,
> nawet jeśli nie są to korzyści wyraźnie finansowe w postaci jakichś
> socjalistycznych kartek na żywność czy zapomogi dla biednych.

To jest imo cokolwiek sofistyka, bo jakoś często mam wrażenie, robiąc
przelewy do US, że to raczej społeczeństwo zawdzięcza coś mnie...
No ale to już mniejsza o dyskusję na ten temat :)