Eneuel <e...@g...cm> writes:

>> ustawienie samolotu w osi pasa,
>
> Nie bajeruj -- ustawianie w osi zaczyna wiele kilometrów wcześniej
> w oparciu o radiolatarnie+radiokompas.

Owszem. Albo w oparciu o GPS. Ale gdy we mgle okaże się, że jesteśmy
nieco z boku (przypomnę - widzialność w poziomie 400 m), to niestety nie
jesteśmy jednocześnie w osi pasa, i trzeba coś z tym zrobić. A na to nie
ma czasu w takich okolicznościach.

Co innego gdybyś na wymaganej wysokości 120 m, 2000+ m przed progiem
pasa (1800 m przed pierwszymi lampami) stwierdził, że jesteś z boku.
Wtedy taki manewr nie jest problemem.

To są podejścia nieprecyzyjne (NPA - Non-Precision Approach) z jakiegoś
powodu.

> Protasiuk (nie tylko on) był oskarżany o nieznajomość pracy
> automatycznego pilota podczas ,,odchodzenia na drugi krąg''

Było to tak samo istotne jak obecnie zeszłoroczny śnieg.

> Raczej znanego -- wolał nie lądować po omacku... Był tuż przed pasem na
> bezpiecznej wysokości, pewny swego położenia i zszedł nisko,

... poniżej dupuszczalnej wysokości minimalnej - zapewne znacznie
poniżej i przy panującej kilkukrotnie mniejszej widoczności poziomej niż
minimalna.

> by zobaczyć
> pas pomimo mgły a (jak wyżej napisałeś) sekunda lotu to kilkadziesiąt
> metrów przed siebie, więc schodzenie w dól (nawet ze 100 metrów) musi
> przesunąć lądowanie o kilometr czy dalej...

Byłby głupi gdyby tak robił. Jeśli to nie jest oczywiste to nie wiem co
jest.

> Protasiuk chciał zobaczyć pas z wysokości 100 metrów i odlecieć, ale
> nie wiedział, że mając 100 metrów na ODLEGŁOŚCIOMIERZU, jest nie nad
> pasem czy tuż przed pasem, lecz nad jarem...

Napisałem jak najprawdopodobniej było, a powyższej bajce przeczy
wszystko, co w ogóle wiadomo o tej katastrofie. Wybacz, że nie mam tu
nic do dodania, to przestaje być kwestią techniczną, a zaczyna
religijną.
--
Krzysztof Hałasa