Pan Jacek Radzikowski zacytował klasyka:

> Never underestimate the bandwidth of a station wagon
> full of tapes hurtling down the highway.
>
> To się sprawdza nawet w czasach gigabitowych łączy internetowych.
> Najszybszym sposobem na przetransportowanie danych z Mauna Kea
> Observatory na Hawajach wykorzystanych do obliczenia zdjęcia czarnej
> dziury było zawiezienie prawie pół tony dysków na lotnisko i zapakowanie
> ich do samolotu. Dało to efektywną szybkość transferu 112Gbps, w
> porównaniu z nędznymi kilkoma gigabitami po kabelku podmorskim

No właśnie już się nie sprawdza. Ja mam do domu jeden gigabit,
co wynika z podziału włókna optycznym spliterem na osiem części.
Jedno abonenckie włókno to 8 Gbps, do osiągnięcia tych 112 Gbps
wystarczyłoby ich 14. A w kablu, który biegnie kilka metrów od
mojego domu włókien jest na pewno więcej niż 16. O podmorskim
juz nie wspomnę.

Chociaż z drugiej strony, dane z półcalowych taśm wypełniających
kombiaka, o których pisze klasyk, to ja teraz mogę zmieścić
w telefonie. Taka szpulka do mainframe IBM miała od 5 MB (na
początku) do ponad 100 MB (u schyłku kariery). Wyobraźmy sobie
zatem suva wypełnionego kartami microSD...

--
Jarek