Pan Krzysztof Halasa napisał:

>> To znaczy jak jest? Łapią tylko największe ciamajdy z tych, co się
>> zawodowo trudnią terroryzmem, a jak żul trochę bardziej rozgarnięty,
>> to mu się zamach udaje?
>
> Coś w tym stylu. Tyle że tych drugich na szczęście jest niewielu.
> Inna sprawa, że "bardziej" lub "mniej rozgarnięty" to pojęcia względne.
> Patrząc jednak na podstawowe błędy popełnione przez takie osoby, trudno
> mi je zakwalifikować inaczej.

Jednak udane ataki się zdarzają. Gdyby polegać tylko na tym, o czym
donoszą media, może nawet częściej niż udaremnione. Jeśli coś bym
nazwał szczęściem, to to, że chęci włożenia bomby do każdego samolotu
są mocno przereklamowane. Zdecydowanie nie jest tak, że gdyby nie nasi
dzielni chłopcy (i nie mniej dzielne dziewczynki), to by żaden samolot
nie doleciał na miejsce.

>> W Izraelu, to ochrona przed atakami bombowymi jest taką samą
>> codziennością, jak wypisywanie mandatów za złe parkowanie lub
>> przekroczenie prędkości. Więc robią to profesjomalnie i ze
>> spokojem.
>
> Co nie oznacza oczywiście, że złapią specjalistów (przyznaję
> jednak że w Izraelu nie byłem od kilkunastu lat).

Łapią co dzień tych, z którymi mają codzienne problemy -- nieszczęsne
dzieciaki z trotylem. Takich, co chcą bombę do maszyny El Al, to chyba
nie łapią wcale. Nie ma chętnych do bycia złapanym. Jeśli któryś ma
ochotę się rozerwać, wybiera linię z naszego "kręgu kulturowego" (po
raz kolejny pozwolę sobie na użycie tego terminu). I trudno się temu
dziwić, zwłaszcza gdy się popatrzy na polowanie na wodę sodową albo na
robienie "grep bomb /dev/urandom" na specjalnie do tego celu zakupionych
ultraszybkich komputerach.

>> W naszym "kręgu kulturowym" wydaje się majątek na beznadziejne
>> przeszukiwanie gigabajtów korespondencji albo kontrolowanie wody
>> sodowej na lotniskach. To tak samo oderwane od życia, jak sugestie
>> Marii Antoniny doradzającej terrorystom, by jedli ciastka, skoro
>> chleba nie mają.
>
> Mam delikatne wrażenie, że powody działań w Polsce są po prostu nieco
> inne.

Z polskiej specyfiki najbardziej znane jest (nie tylko u nas, z dumą
zadbano o światowy rozgłos) uporczywe zdejmowanie turbana jednemu
Sikhowi, który regularnie lata z Okęcia, mówi płynnie po polsku, znany
jest chyba każdemu cieć^Wstrażnikowi lotniskowemu (w ogóle jest znanym
geologiem). Żenada i bucera na maksa, jak to młodzież mawia.

--
Jarek