Pan Tomasz Wójtowicz napisał:

> Mój ojciec ma kolekcję CD z nagraniami Polskiego Radia z lat 60. i na
> każdej płycie jest napisane "24-bitowy rendering taśm matek studio
> jakieśtam". Czyli rozumiem, że gdzieś w archiwum leży
> kilkudziesięcioletnia szpula z taśmą analogową, którą się wkłada na
> magnetofon i zczytuje 24-bitowo, a potem z tych 24 kroi się 16
> najistotniejszych.

W przypadku cyfrowej rekonstrukcji starych nagrań, o ile jest możliwość,
bierze się kilka źródeł tego samego sygnału. Na przykład kilka egzemplarzy
trzeszczących płyt. Z tego wylicza się sygnał skorelowany, a odrzuca
nieskorelowane szumy i trzaski. Dobrze jest cały proces prowadzić przy
wyższej "bitowości" niż ostateczny sygnał wyjściowy.

> Lustrzanki cyfrowe też robią RAW 12-bitowy, tak że potem przy
> "wywoływaniu" w komputerze jest z czego wyciąć 8 bitów dla jpega bez
> utraty istotnej informacji.

Na podobnych zasadach co trzeszczące płyty, opiera się robienie zdjęć
nieba. Bierze się wiele ujęć zrobionych jedno po drugim i szuka
"siedmiu szczegółów, którymi różnią się obrazki" -- jak to kiedyś na
okładce "Przekroju" bywało. W ten sposób eliminuje się wpływ drżącego
powietrza i uzyskuje niesamowicie dokładny obraz.

> Ten sam błąd popełnili przecież przy odczycie czarnej skrzynki ze
> Smoleńska - najpierw zgrali w 8-bit i słychać było tylko pilotów, potem
> dopiero zgrali w większej rozdzielczości i zaczęło być słychać Błasika
> stojącego nad głowami pilotów.

Teraz wreszczie pojawiły się warunki do tego, by zgrać 24-bitowo
i usłyszeć trzy wybuchy. A jak będzie trzeba, to się zgra nawet
32-bitowo, by dało się rozpoznać odgłosy wytwornicy helu ustawionej
na dole w krzakach.

--
Jarek