Pan Mateusz Viste napisał:

>> Nigdy, literalnie nigdy nie widzialem konsumenckiej puszki
>> o sensownych proporcjach ktorej nie dalo by sie zgniesc.
>
> Jarek chyba do takich nawiązuje:
>
> https://youtu.be/rJjMajlp5zo?t=139

Aż do takiej prehistorii nie sięgałem. Wszytko to odnosiło się do czasów
już po przełomie, jakim było wynalezienie "puszki topologicznej", czyli
takiej, która powstaje przez przekształcenie homeomorficzne w tracie
plastycznej obróbki *jednego* kawałka metalu. Potem utrzymujące sztywność
dzięki panującemu wewnątrz sporemu ciśnieniu.

Tu jest to ładnie pokazane i opowiedziane, warto obejrzeć:

https://youtu.be/I4cIm-3jzEM

Wcześniejsza technologia, znana już w czasach Aleksandra Puszkina, ale
kontynuowana również dzisiaj, to zwijanie prostokątnego kwałka blachy
w rulon, lutowanie albo zgrzewania, a potem zaprasowanie *obu* denek.

Pierwsze poprzełomowe puszki stalowe nie tak daleko odbiegały sztywnością
od zwijanych. Owszem, przy użyciu pewnej siły dało się zrobić wgniecenie
w połowie, ale to wszystko. Te najcieńsze topologiczne z aluminium (wciąż
spotyka się różne grubości ścianek!), można zmiętosić w garści niemalże
w kulkę.

--
Jarek