Am 02.02.2015 um 14:00 schrieb J.F.:
> Użytkownik "Piotr Gałka" napisał w wiadomości
> Użytkownik "Waldemar" <w...@z...fu-berlin.de> napisał w wiadomości
>> Liniowymi MEMSami też się da. Osobiście zrobiłem takie coś i jest ono
>> na stacji ISS ;-). Konkretnie jest to system złożony z 3-osiowego
>> MEMSa liniowego i 3 osiowego czujnika prędkości obrotowej i służy do
>> pomiaru ruchu głowy astronauty w czasie eksperymentu.
>>
>> W mojej wypowiedzi: "Ale sądzę, że ..." chodziło o to, że do zrobienia
>> kątomierza działającego na Ziemi potrzebny jest liniowy i że tak
>> zrobiony kątomierz nie zadziała na stacji.
>> Twoja wypowiedź: "Liniowymi MEMSami też się da." przeczy temu co
>> napisałem, ale późniejszy opis mnie nie przekonał.
>
>> Nadal uważam, że liniowymi MEMSami nie da się zrobić kątomierza
>> działającego przy braku grawitacji. Jeśli twierdzisz, że "liniowymi
>> też się da" to wskaż proszę czego nie wiem.
>> Nigdy nie używałem żadnych MEMSów i nie wykluczam, że czegoś nie wiem.
>
> Inklinometr oparty o grawitacje na orbicie oczywiscie nie zadziala, ale
> zamiast "zyroskopu"
> mozna uzyć dwóch akcelerometrow ustawionych "obok siebie", ale w pewnym
> dystansie.
> Przyspieszenie obrotowe powoduje rozne przyspieszenia na obu czujnikach,
> roznice mozna wyliczyc i scalkowac dwukrotnie aby otrzymać kąt obrotu.
> Oczywiscie na poczatku trzeba jakos usunac pozycje kata zero ... i
> poczatkowa predkosc obrotowa.
>
> Dokladnosc oczywiscie bedzie zadna, bo przez to podwojne calkowanie jest
> to bardzo czule na bledy po dluzszym czasie ... ale systemy INS jakos
> dzialaja, mimo ze maja podobny problem.
>
> Co ciekawe - jesli dwa akcelerometry beda ustawione wzdluz jednej osi,
> to powinny podobnie wylapac sile odsrodkowa, czy tam przyspieszenie
> dosrodkowe.
> Co pozwala na zmierzenie predkosci obrotowej ... albo plywow
> grawitacyjnych :-)

No to odpowiedź dla obu:
Oczywiście samym MEMSem nie da się zmierzyć kąta w nieważkości. Trochę
to na skróty opisałem. Używam MEMSy i czujniki prędkości obrotowej (po 3
osie każdy) i z uzyskanych danych obliczam resztę. Obliczenia są tylko
dlatego możliwe, że znam ZAWSZE stan początkowy i końcowy eksperymentu.
Znaczy astronauta trzyma głowę tak samo jak eksperyment zaczyna i
kończy. Dzięki temu mogę skompensować błędy integracji (na ogół
spowodowane dryftem offsetu czujników), jak też skompensować offset.

Nawiasem mówiąc zmysł równowagi, jak już tu kiedyś pisałem, też ma
wyłącznie czujniki przyspieszenia liniowego oraz czujniki przyspieszenia
kątowego z fluido-mechanicznym integratorem. Błędy są oczywiste.
Wystarczy usiąść na krześle biurowym z zamkniętymi oczami i bez kontaktu
stóp z glebą. Ktoś pokręci krzesłem o jakiś kąt. Jest bardzo trudno
określić kierunek bez kontaktu wzrokowego lub innego źródła punktu
odniesienia.

Waldek