On 2019-05-06, Konrad Anikiel <a...@g...com> wrote:
> W dniu poniedziałek, 6 maja 2019 12:23:07 UTC+9 użytkownik Marcin Debowski napisał:
>> Pewnie wynika to z tego, że nie dałoby się nic zrobić bez określonego stopnia
>> zaufania. Ok, mogli wyrywkowo potestować, ale to też nie eliminuje ryzyka. Czy to
>> ta sama partia towaru np. I co teraz, testować kazdy kawałek?
>
> Od czasów głośnego raportu Feynmana wiadomo powszechnie że w NASA jest
> burdel, a wszystkie nowe informacje to regularnie potwierdzają. Im
> wyżej w kierownictwie, tym głupsze decyzje są podejmowane. Nie
> spodziewaj się że techniczne szczegóły kiedykolwiek wyjdą na jaw.

Własciwie masz rację. Z Challengerem to był total. Po czyms takim
powinni ich byli rozpedzic.

> Mnie rozwala jedno zdanie: The extrusions used on the T8/T9 missions
> could not have been made any later than 2007. Znaczy że NASA nie ma
> żadnego material traceability. Mój wymiennik jak się rozpęknie, to
> każdy jego kawałek metalu włącznie z drutem spawalniczym musi dać się
> zidentyfikować do takiego stopnia że jego certyfikat od wytwórcy,

No bo Ty odpowiadasz za swoje produkty. Nasa jak widac chyba nie do
końca. Taki model biznesowy.

> Następny kwiatek: YS, UTS i E nie są parametrami które decydują o
> zachowaniu materiału w warunkach eksplozji. Jeśli NASA wyspecyfikowała

No właśnie. W innym poście o tym napisałem. To po ch... to tam w ogóle
umiszczać. Chyba wyłącznie dla odwrócenia uwagi, tj. znalezienie kozła.


--
Marcin