Pan RoMan Mandziejewicz napisał:

>>>> "Metoda ręczna" i "metoda komputerowa" opiera się o te same zasady,
>>>> tyle że mało kto o tym wie i korzysta z tego.
>>> Mało kto używa TeXa. A ci, którzy używają jednak zazwyczaj wolą
>>> nakładki językowe umożliwiające pisanie bezpośrednio swoich robaczków.
>
>> Się nie zrozumieliśmy. Nie chodziło tu o metodę *drukowania*, tylko o metodę
>> *wprowadzania* znaków z klawiatury, a konkretnie użycie martwych klawiszy.
>> Maszyny do pisania miały jeden taki klawisz, może w niektórych językach dwa.
>> Komputer ograniczeń nie ma, martwych klawiszy w standardowym układzie dla
>> alfabetu łacińskiego jest tyle, ile potrzeba. Jeśli ktoś zna zasadę, napisze
>> wszystko w dowolnym języku. Tak więc kombinacja "Alt + ;" jest martwym
>> klawiszem akcentu acute. Nie przesuwa kursora, tylko dopasuje właściwy
>> robaczek przy wciśnięciu następnego klawisza. Czyli "Alt + ;", a następnie
>> "o" da w sumie "ó". Podobnie w przypadku óéśńú...
>
> Ale o jakim systemie i jakiej klawiaturze piszesz?

Używałem kilku, wszędzie było tak samo. Co nie musi oznaczań, że istnieją
też inne, gdzie jest inaczej. A nawet ułomne, gdzie się w ogóle nie da.

> Metoda znaków martwych występuje również w TeXu. Ale tam ozdobniki są
> opisane słowami i na dłuższą metę jest to niewygodne - stąd moja uwaga
> o nakładkach językowych.

Pierwszy raz spotykam się z określeniem "martwy znak". Zrobienie czegoś
podobnego do martwego klawisza (przypisanie metryce znaku zerowej szerokości)
jest możliwe, ale nikt uczciwy tego nie robi -- to wbrew idei metryk (TFM),
które mają wiernie opisywać, a nie oszukiwać. Jest za to w TeXu mechanizm
akcentowania znaków, który jednak działa *zupełnie inaczej* niż martwe
klawisze. Typowo zdefiniowane jest to nie słowami, lecz intuicyjnymi
sekwencjami -- na przykład \'o oznacza "ó", a \"o oznacza "ö". To bardzo
wygodne przy okazjonalnym pisaniu obcych słów, bo łatwo zapamiętać.

"Typowo" oznacza tak, jak było 38 lat temu. Ale w praktyce bywa różnie,
dzisiaj przeważnie jest inaczej. Sekwencja \'o może umieścić w pliku
wyjściowym po prostu znak "ó" z używanego fontu, który ten znak ma.
I odwrotnie -- napisanie "ó", gdy font jest ubogi w glify, powoduje
zmontowanie tej litery jako znaku akcentowanego. Jest jeszcze trzecia
możliwość -- font witrualny, który ma pliki metryk, a nie ma glifów, a te
dopiero są tworzone w czasie drukowania.

--
Jarek