Pan Mateusz Viste napisał:

>> https://files.support.epson.com/pdf/lx810_/lx810_u1.
pdf
>>
>> Tu piszą (str. 115), że "User-defined Characters" tam istniały,
>> ale fakt, że mocno ograniczone.
>
> Zaiste... No to albo nie doczytałem tego, albo doczytałem ale nie
> zrozumiałem (mój angielski był wówczas na poziomie Himilsbacha),
> albo to było coś dostępnego w LX810 ale nie w LX800.

Raczej we wszystkich było. Miałem Star SG-15, jedną z najstarszych
drukarek do pecetów i najbardziej prymitywnych -- też dało się zrobić
swoje znaki. Drukarki niezdolne do nauczenia się czegokolwiek, to
margines. To, że mało kto rozumiał o co w tym chodzi, to inna sprawa.
Stąd pomysły, by wymieniać ROM z geneatorem znaków. Tak jak w kartach
Hercules. Były takie oferty na rynku. Co ciekawe, mojemu znajomemu
w szacownym instytucie naukowym nadworni informatycy wstawili swój
EPROM z polskimi znakami do karty SVGA.

>> Co do drukowania graficznego, to już na samym początku lat 80 pojawił
>> się pod DOS-em bardzo fajny program "LetriX". Coś jak późniejsze GDI,
>> win-drukarki. Przechwytywał przerwanie od drukowania i wpuszczał do
>> drukarki tekst przerobiony na gafikę.
>
> Nigdy o tym nie słyszałem. Człowiek uczy się całe życie.

A potem i tak zostaje z tym LetriXem w XXI wieku jak Himilsbach
z angielskim.

> Niestety nie znalazłem dokumentacji tego programu, tylko gołą binarkę.
> Program zajmuje 1184 bajtów pamięci - wliczając w to obsługę klawiatury.

Wróćmy jeszcze do obsługi klawiatury. W środowisku TeXowców wymyślono
kiedyś tak zwaną notację ciachową. Polskie lierki pisa/lo si/e
stawiaj/ac prefiks w postaci uko/snika. Wiadom o co chodzi -- w TeXu
ukośnik dostawał kategorię zerową, statwał się znkiem aktywnym, dalej
definiowanym tak, by rozpoznawał kto za nim stoi i zamieniał to na
co potrzeba. Gdy TeX był 7-bitowy, to było najlepsze rozwiązanie.
To samo na 7-bitowym terminalu ASCII. Ale konwencja przetrwała dłużej,
być może nawet dzisiaj jacyś tak pisują.

Ja wtedy zrobiłem sterownik klawiatury DOS-a, w który tak właśnie się
pisało, ale na ekranie już było widać co potrzeba. Taki inteligentny
martwy klawisz, który w zależności od kontekstu robił kreseczkę,
ogonek lub kropeczkę. W sumie to sekwencyjne wciskanie klawiszy jest
mniej podatne na błędy niż użycie Alt. Może szkoda, że system się nie
przyjął. No i ten drajwer zachował mi się w zasobach.

>> Publiczna w tym sensie, że jak kto przyszedł z dyskietką,
>> to mu dawałem.
>
> No to klapa. Gdzie ja o takiej porze dyskietkę znajdę.
> A i do Warszawy mi niespecjalnie po drodze.

Zasób mogę wysłać mailem. Ale gdyby to miało być niedopuszczalne
naruszenie Tradycji, mogę też zostawić na dyskietce, kiedy przypadkiem
będę przechodził z tragarzami.

--
Jarek