Pan J.F. napisał:

>> Nie chodzi o to, dlaczego dzwonią na komórkę, tylko dlaczebo
>> *nie* dzwonią na stacjonarny. Czasami opór jest bardzo wyraźny.
>
> Ja tam mysle, ze obecnie moze pojsc o to, ze na komorki maja
> "za darmo", a na stacjonarne trzeba placic :-)

Nie, to zjawisko jest jeszcze starsze. Zresztą sam nigdy się
z taką taryfa nie spotkałem. Miałem tylko tak, że w swojej
sieci *i na stacjonarne* za darmo, reszta płatne.

>>> Ale w innych przypadkach po prostu szukasz kontaktu z czlowiekiem
>>> i nie zastanawiasz sie gdzie on teraz moze byc.
>
>> Edward T. Hall, "Ukryty wymiar" -- jest taka książka. A w niej
>> rozdział o telefonach. Ale takich z końca lat sześćdziesiątych,
>> więc na druciku. Nawet nie tyle o telefonach, co o tym, jak
>> ludzie róznych narodowości podchodzą do komunikacji telefonicznej.
>> Otóż zastanawiają się mocno (wtedy tak było) nad tym, gdzie człowiek
>> jest, co robi i w jakim jest nastroju. Dlatego też niektórzy uznawali
>> wtedy, że bardziej wypada złożyć niezapowiedzianą wizytę (i dyskretnie
>> wszystko wybadać), niż dzwonić bez zapowiedzi. Dzisiaj wszystko się
>> odwróciło.
>
> Jak na koniec lat 60-tych, to troche dziwne, bo w USA telefon byl
> juz powszechny.

Ksiązka jest o traktowaniu przestrzeni między ludźmi. Inne rozdzały
są na przykład o stołach i krzesłach. Te meble były powszechne nawet
wcześniej i nie tylko w USA. Więc nie o to chodzi. Po prostu są róznice
kulturowe w podejściu do wielu rzeczy między nacjami. Wtedy chyba większe,
teraz maleją, ale wciąż są.

> Przed wojna czy jeszcze wczesniej, o, to co innego, "u nas w domu
> to sie dzwoni na sluzbe" :-)

W Polsce we wspomnianych latach sześćdziesiątych wyznawano zasadę,
że człowiek kulturalny nie rozmawia przez telefon dłużej niz trzy
minuty, bo telefon jest do spraw poważnych, a nei do gadulstwa.

>> Ludzie dzwonią, wiedzą, że można rozmówcę zastać wszędzie i w
>> rozmaitych sytuacjach, ale nie przyjdzie im do głowy na początku
>> zapytać, czy nie przeszkadzają i czy mogą dalej gadać swoje.
>
> Juz sie ucza. No i ucza sie "teraz nie moge rozmawiac, oddzwonie".

To jest co innego. Ja oczywiście bez ogródek mówię, że teraz nie.
I chyba ludzie zbyt dobrze się nauczyli, że ktoś tak może powiedzieć,
więc dzwonia i sie nie przejmują. A ja jednak wciąż uważam, że samemu
trzeba zapytać.

>> Nie znam adresów mailowych wielu znajomych. Choć wiem, że
>> oczywiście mają.
>
> Ale jak bedziesz chcial odszukac znajomych ze szkoly, to gdzie
> siegniesz ?

Do gugla.

> W rodzinie podobnie - do niektorych nie wiem jak dzwonic, bo tych nr
> mieli juz tyle, a mnie sie uporzadkowac nie chcialo i nie wiem ktory
> aktualny :-)

Staram sie nie zmieniać swoich numerów i adresów. Wychodzi mi to.

--
Jarek