Użytkownik "Jarosław Sokołowski" napisał w wiadomości grup
dyskusyjnych:s...@f...lasek.waw.p
l...
Pan J.F. napisał:
>>>>> W Polsce we wspomnianych latach sześćdziesiątych wyznawano
>>>>> zasadę,
>>>>> że człowiek kulturalny nie rozmawia przez telefon dłużej niz
>>>>> trzy
>>>>> minuty, bo telefon jest do spraw poważnych, a nei do gadulstwa.
>>>> No bo telefon byl do spraw sluzbowych :-P
>>> Ta sama zasada dotyczyła telefonów prywatnych.
>
>> Ale ile ich bylo ?

>Mieliśmy w domu warszawską książkę telefoniczną. Rok wydania ten sam,
>co oryginału książki E.T. Halla. Tom z abonentami prywatnymi był trzy
>razy grubszy od tomu "Instytucje".

No no ... choc w sumie ... jak Tato pracowal w zakladzie co mial 2000
pracownikow, to ile zaklad mogl miec nr - gora 10.

Ale czy pracownicy mieli 10 telefonow ... ? :-)

Pewnie mieli, bo to dyrektor, zastepca, I sekretarz ... ludzie tez
troche mieli, ale Tato sie doczekal gdzies w latach 80-tych :-)

>> Tak swoja droga ... zasada propagowana przez operatorow ?
>> Ktorym taki gadula zajmowal cenne zasoby centrali ..
>Na pewno jeden z powodów. Ale co ciekawe, gdy już te zasoby przestały
>być cenne i deficytowe, to dopiero wtedy wprowadzono rozliczenie
>czasu
>rozmów. W każdym razie mnie o tej zasadzie mówiono w szkole
>podstawowej,
>na lekcji polskiego bodajże. Wtedy uczono takich praktycznych rzeczy,
>jak na przykład pisanie listu do wuja Leona.

Skreslili z programu ?

J.