Piotr Gałka wrote:

> Obecnie jest taki dostęp do źródeł wiedzy, że według mnie jak ktoś chce
> się uczyć i ma na to czas to żadna uczelnia nie jest mu potrzebna.

Dostęp do wiedzy to jedno, ale bez uczucia lufy na potylicy ta wiedza
jakoś słabo wchodzi. I to jest moim zdaniem podstawowa rola uczelni:
zmusić delikwenta do przełamania swoich własnych ograniczeń. W
przeciwnym przypadku będzie się skupiał tylko na rzeczach (dla niego)
fajnych i pomijał "nudną teorię". Jak się lekarz chce uczyć tylko o
żyłach, a o tętnicach już nie, to słaby będzie z niego angiolog...

> Szczególnie do zdobywania 'wiedzy praktycznej'.

Ona jest bezdyskusyjnie bardzo cenna, ale "najlepszą praktyką jest dobra
teoria". W pewnym momencie poziom komplikacji zadań praktycznych
dochodzi do momentu, że się nie rozumie, co się w układzie dzieje. I
dlatego trzeba zawczasu ten punkt ustawić możliwie wysoko, aby nie
zostać wysokowydajnym dobieraczem rezystorów do LEDa. Oczywiście celowo
przejaskrawiam, ale chcę pokazać zasadę.

> Nie będziesz miał 'wiedzy teoretycznej' i tu będzie największa przepaść
> między Tobą a absolwentami uczelni.

Ale to jest bardzo poważna przepaść. Elektroniki nie studiowałem, ale
przypuszczam, że tam się przez pięć lat nie gra w bierki, nawet na
uczelniach uznawanych za słabe. Najlepiej mieć hobbystę, który ukończył
studia kierunkowe, ale z dwojga złego wolałbym mieć do czynienia z
sensownym absolwentem uczelni technicznej niż hobbystą bez żadnej szkoły
ścisłej. Nawet jak się z tym pierwszym nie dogadamy, to na pewno się
"doliczymy".

Pozdrawiam, Piotr