W dniu 2020-10-23 o 09:19, MKi pisze:

>> Coś mi tu nie gra. Po odfajkowaniu tych 9k (raz na 5 lat) wydaje mi
>> się, że zawsze na złożenie oświadczenia jest pół roku od darowizny.
>> Więc składać powinna mniej więcej co pół roku (zakładam raty co miesiąc).
>
> Składać zeznanie trzeba, jak się dobije do 9k. Ja jej dorzucałem parę
> stów comiesięcznie, w roku to się sumowało do tych 9k. I od tego momentu
> jest pół roku. Czyli zeznanie co roku z przesunięciem pół roku.

Ja chyba coś źle rozumiem (nigdy się nie wgłębiałem w ten temat) i
dlatego wyciągam błędne wnioski.
Mi się wydawało, że jak się zbierze 9k to wszystko co powyżej (w ciągu 5
lat) trzeba zgłosić jako darowizna i to zawsze nie później niż pół roku
od faktu. Dlatego uważałem, że od momentu zero do 9k mamy spokój, a
potem do zakończenia tych 5 lat co pół roku trzeba składać i po 5 latach
znów spokój do 9k.
Z Twojej wypowiedzi wyłania się inny obraz. Jak przekraczasz 9k to masz
pół roku aby zgłosić darowiznę, ale ja rozumiałem, że tych 9k już się
nie wlicza a teraz rozumiem jakby je się też wliczało i dlatego po
jednym takim zgłoszeniu można podejrzewać, że znów jest spokój do 9k.
Ale szczerze mówiąc do takiego podejścia miałbym wątpliwości bo jednak w
ciągu 5 lat już przekroczono 9k więc każda złotówka jest już ponad tym
limitem więc trzeba ją zgłosić w pół roku.
Żeby się zdecydować na takie podejście to faktycznie po konsultacjach z
US i to swoim!
Jak się kiedyś czegoś dowiadywałem w Krajowej Informacji Podatkowej to
najgłupsze/najśmieszniejsze/najbardziej wkurzające (niepotrzebne
skreślić) były odpowiedzi typu, żeby zapytać w moim US jaka w nim jest
przyjęta praktyka.

> A te 5 lat to jest "przedawnienie" - do wyliczenia progu 9k
> nie sumujesz kwot starszych niż 5 lat.

Pozostaje niewiadoma - czy kwoty już zgłoszone się sumuje aby ustalić,
czy limit jest przekroczony. Tak jak Ty to opisujesz to tak jakby po
zgłoszeniu tamtych kwot już nie liczymy.
Dobra. Trzeba to znaleźć i się wczytać i zapewne nie będzie jasno
napisane :)

> Cytat z jednej z wypowiedzi prawnika:
>
> Obowiązek alimentacyjny trwa tak długo, dopóki dziecko - mimo dochowania
> należytej staranności - nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać.
> (...) Nie istnieje górna granica wieku. (...) Ogólnie przyjęte jest, że
> dopóki dziecko się uczy, w szczególności studiuje na studiach dziennych,
> nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej, a co za tym idzie, nie jest
> w stanie samodzielnie się utrzymać.
> (...)
> Bezwzględny obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka istnieje
> do ukończenia przez nie 18. roku życia. Później trwa tak długo, dopóki
> dziecko nie jest w stanie samo się utrzymać, ale - to ważne - podejmuje
> działania. Rozumie się przez to naukę, podnoszenie swoich kwalifikacji
> czy rozwój, które następnie pozwolą mu znaleźć satysfakcjonującą pracę,
> z której będzie w stanie samo się utrzymać.

Dzięki.
Pewnie jakbym poszukał to różne takie informacje znajdę. Jeszcze po
prostu nie doszedłem do etapu, że muszę się tym zająć, a tu tak przez
skojarzenie z robotą urzędniczą wywołałem ten temat.

I bądź tu mądry. O ile podnoszenie kwalifikacji być może z definicji
jest związane z założeniem, że kwalifikacje muszą być potwierdzone
jakimś świstkiem - czyli tylko jakieś kursy i szkolenia o tyle rozwój to
bardzo szerokie pojęcie.

Jeśli syn przerywa studia (dyrygentura chóralna) i planuje za rok dalej
się uczyć ale na innej uczelni i w międzyczasie współpracuje z 3 chórami
z czego jeden prowadzi (umowa śmieciowa) to jest to tak rozumiany
rozwój. Według mnie poziom skomplikowania naszego systemu podatkowego
generuje konieczność precyzowania różnych takich pojęć i ludzie zamiast
pracować (w tej chwili ja i Ty) muszą (ja muszę (jak nie teraz to
wkrótce), Ty robisz to z uprzejmości), się zajmować głupotami.

A ministerstwo uzasadnia to walką z praniem brudnych pieniędzy. Mam
jakieś takie podejrzenie, że 9k = 2k Euro jakoś w żaden sposób nie
przystaje do tematu brudnych pieniędzy.
P.G.