On Mon, 25 Jun 2018 11:10:30 +0200, Jarosław Sokołowski wrote:
> To by jeszcze trzeba sprawdzić jak wczesny DOS radził sobie z używaniem
> drugiej podstawowej partycji -- tej, co jej sam stworzyć nie umiał.

Jako że sprawa jest najwyższej wagi, tudzież niewątpliwej wartości
badawczo-poznawczej, sprawdziłem jak to wygląda pod MS-DOS 5.0 (wszak ten
był pierwszym DOSem którego poznałem, widywałem co prawda jakieś piecyki
z DOS 3.3 na pokładzie, ale już wtedy były to "starocie").

Wmontowałem więc do MS-DOS 5.0 dodatkowy (drugi) dysk, uprzednio
spartycjonowany za pomocą Free-FDISKa z czterema partycjami PRIMARY.

Gdy MS-DOS 5.0 wesoło się uruchomił, wstukałem:
FORMAT D:
FORMAT E:
FORMAT F:
FORMAT G:

Przeszło błyskawicznie i dyski stały się dostępne. Zatem, przynajmniej
jeśli chodzi o MS-DOS 5, nie pozwala on z jakichś dogmatycznych powodów
stworzyć więcej jak jednej partycji PRIMARY, ale jeśli podsunie mu się
dysk który ma ich kilka, to bez problemu je widzi, formatuje i obsługuje.

Niewykluczone iż ten "niedasizm", jak to pięknie określił kolega HF5BS,
wynikł nie tyle z ograniczeń samego systemu operacyjnego, a limitów
ówczesnych BIOSów. Wówczas BIOSy bywały bardzo kąśliwe, i potrafiły się
mocno różnić zachowaniem między sobą (szczególnie, acz nie tylko, jeśli
chodzi o BIOSy laptopów). Aby uniknąć niepotrzebnych telefonów do swojej
obsługi technicznej, Microsoft mógł po prostu zarządzić iż będzie
pozwalał tylko na jedną partycję primary, bo w sumie po co komu więcej, a
przynajmniej każdy komputer będzie wiedział jak z tego wystartować...

Mateusz