Pan Piotr Wyderski przeczytał w tej książce:

> https://www.empik.com/sluzby-specjalne-awlasewicz-to
masz,p1237902196,ksiazka-p
>
> przeczytałem, że w pewnym momencie kontrwywiad zaczął wykonywać odlewy
> kluczy w "rurach z silikonem". Szczegółów niestety nie podano, ale z
> kontekstu wynika, że było to rozwiązanie stosowane w sytuacjach, gdzie
> nie można było sobie "pożyczyć" oryginału celem dorobienia w warsztacie
> i trzeba było działąć szybko w warunkach nie wzbudzających zbytnich
> podejrzeń. Zakładam więc, że chodziło o pojedyncze minuty i nie można
> sobie było pozwolić na rozstawienie laboratorium celem prawidłowego
> wymieszania wielu składników.
>
> Czego oni mogli używać, a szczególnie w tamtych czasach -- lata 70. i
> wczesne 80.? Znane mi silikony sieciują albo kilkanaście godzin, albo
> wymagają dość precyzyjnego zmieszana z aktywatorem. Do tego zakładam, że
> eliksir nie mógł zbytnio śmierdzieć, choćby ze względu na trudności z
> umyciem klucza.

Nie sądzę, żeby on był PRLowski. Podejrzewam, że to ten sam, którego używali
rzeźbiarze. Moja znajoma robiła takie małe rzeźby, za to bardzo precyzyjne
(i śliczne). Coś wielkości na przykład klucza. Rzeźba wystrgana w glince,
potem zalana silikonem. Następnie wyjęta przez rozcięcie wykonane skalpelem.
Odlewy były z gipsów czy kaolinów, bardzo wierne oryginałowi. Po raz pierwszy
widziałem to na początku lat osiemdziesiątych właśnie. Silikon kupowany,
jak wszystko, w sklepie zaopatrzenia plastyków na Mazowieckiej w Warszawie.
Drogi był.

Współczesny gugiel indagowany o "silikon rzeźbiarski" zwraca wiele ciekawych
linków, choć w wynikach częściej używaną nazwą jest "silikon formierski".

Jarek

--
Już miałem wstać i podejść do pianina
Gdy nagle widzę sześć główek Lenina
Głowy Lenina znad pianina
Głowy Lenina znad pianina
Głowy Lenina znad pianina znad pianina