Konrad Anikiel wrote:

> Klucze odlewać to raczej z metalu trzeba.

Nie twierdzę, że nie, jedynie relacjonuję informacje z książki:

"Do mnie któregoś ranka trafił pęk parunastu kluczy należących do
ambasadora. Udało się te klucze zdobyć właśnie poprzez agentkę Biura
,,B". Powiedziano mi, że muszę szybko robić kopie, bo zostały wyciągnięte
ze spodni tego ambasadora, który aktualnie leży pijany po całonocnej
balandze w swojej rezydencji, ale prędzej czy później zwlecze się z
łóżka. Nawet nie było do końca wiadomo, do czego są te klucze, no ale
jak są, to trzeba robić. To było niezłe wyzwanie, żeby to zrobić tak
szybko, bo odwzorowanie kluczy nie polega na wciśnięciu jak w komputerze
,,kopiuj" i ,,wklej". Najprościej jest wtedy, kiedy dysponujemy kluczem
surowym, czyli takim ,,pustym", nienaciętym jeszcze kluczem konkretnego
rodzaju, profilu i długości. Gdy trzeba skopiować model, do którego nie
ma klucza surowego, wtedy robi się odcisk i potem na jego podstawie
tworzy się kopię. Najtrudniejsze jednak były takie specyficzne, bardzo
skomplikowane klucze, do których skopiowania trzeba było użyć specjalnej
metody, opracowanej zresztą przeze mnie i opierającej się na
wykorzystaniu rury wypełnionej silikonem. Jakoś się udało, zdążyłem i
pęk wrócił do kieszeni ambasadora w porę."

I to mnie zainteresowało. A tutaj: "W środku znaleźliśmy zapasowy klucz
do tego problematycznego zamka, zrobiliśmy formę w silikonie i odlew w
żywicy. Pamiętam, że jak mój kolega pierwszy raz go zobaczył, to
zapytał, co to w ogóle jest, bo faktycznie ten przezroczysty przedmiot z
żywicy wcale nie wyglądał jak klucz. Ale ważne, że działał jak trzeba."

Dziękuję za kolejny ciekawy pomysł do testów.

Pozdrawiam, Piotr