On Thursday, 18 November 2021 at 21:41:45 UTC+9, Piotr Wyderski wrote:
> Konrad Anikiel wrote:
>
> > Klucze odlewać to raczej z metalu trzeba.
> Nie twierdzę, że nie, jedynie relacjonuję informacje z książki:
>
> "Do mnie któregoś ranka trafił pęk parunastu kluczy należących do
> ambasadora. Udało się te klucze zdobyć właśnie poprzez agentkę Biura
> ,,B". Powiedziano mi, że muszę szybko robić kopie, bo zostały wyciągnięte
> ze spodni tego ambasadora, który aktualnie leży pijany po całonocnej
> balandze w swojej rezydencji, ale prędzej czy później zwlecze się z
> łóżka. Nawet nie było do końca wiadomo, do czego są te klucze, no ale
> jak są, to trzeba robić. To było niezłe wyzwanie, żeby to zrobić tak
> szybko, bo odwzorowanie kluczy nie polega na wciśnięciu jak w komputerze
> ,,kopiuj" i ,,wklej". Najprościej jest wtedy, kiedy dysponujemy kluczem
> surowym, czyli takim ,,pustym", nienaciętym jeszcze kluczem konkretnego
> rodzaju, profilu i długości. Gdy trzeba skopiować model, do którego nie
> ma klucza surowego, wtedy robi się odcisk i potem na jego podstawie
> tworzy się kopię. Najtrudniejsze jednak były takie specyficzne, bardzo
> skomplikowane klucze, do których skopiowania trzeba było użyć specjalnej
> metody, opracowanej zresztą przeze mnie i opierającej się na
> wykorzystaniu rury wypełnionej silikonem. Jakoś się udało, zdążyłem i
> pęk wrócił do kieszeni ambasadora w porę."
>
> I to mnie zainteresowało. A tutaj: "W środku znaleźliśmy zapasowy klucz
> do tego problematycznego zamka, zrobiliśmy formę w silikonie i odlew w
> żywicy. Pamiętam, że jak mój kolega pierwszy raz go zobaczył, to
> zapytał, co to w ogóle jest, bo faktycznie ten przezroczysty przedmiot z
> żywicy wcale nie wyglądał jak klucz. Ale ważne, że działał jak trzeba."
>
> Dziękuję za kolejny ciekawy pomysł do testów.

W książce nie ma szczegółów jak to wyglądało, bo te klucze trójwymiarowe były, nie
wciśniesz go w ten kit żeby po prostu wyciągnąć i mieć odbity dowolny kształt.
Musieli to odciskać przynajmniej z dwóch stron w kicie który był lepkoplastyczny,
znaczy w miarę miękki jak go ciśniesz, a jak przestajesz cisnąć to już się nie
odkształca sam pod wpływem własnego ciężaru albo przyspieszeń od np. noszenia tego
odcisku w kieszeni czy w torbie. Peerelowska plastelina była gówniana, ale można było
do niej dodać drobnego proszku metalowego (dla dobrego rozprowadzania ciepła) i mogła
się nadać od biedy. Ale tam biedy nie mieli, koledzy z enerefu przysyłali lepsze
materiały. Te służby nie musiały się martwić o wkład dewizowy. Rura to ja rozumiem że
była po prostu forma osłony, w sensie wyciągasz bryłę kitu z opakowania (zrobionego z
kawałka rury), w kilku miejscach robisz odcisk za każdym razem z innej strony tak
żeby ogarnąć cały kształt, potem tą bryłę chowasz ponownie do tej rury, zatykasz
jakimś tam korkiem i gotowe, dajesz to potem technikom w labie, niech kawałek po
kawałku odtworzą ten klucz z tych odcisków. Ja bym to zrobił z wysokotemperaturowego
kitu kominkowego (jak najbardziej dostępnego w tamtych czasach) i odlewał
bezpośrednio z metalu, potem po oszlifowaniu nadmiaru z każdego odlewu (z
poszczególnych odcisków)- zlutowałbym te fragmenty do kupy. Nie wiem jak to oni tam
robili, ale tak to sobie wyobrażam. Biały metal, mosiądz, brąz, alu, od biedy znal-
jest z czego wybierać.