Użytkownik ACMM-033 napisał:
>
>> 256 kHz. Z niego generowane były 4 przebiegi rozsyłane telestradami po
>> centrali:
>> 1) 2,56MHz
>> 2) 4,096MHz
>
>
> Przez powielanie, czy synchro jakiegoś generatora autonomicznego?
Tego nie wiem, nie naprawialiśmy płyt podstawy czasu, więc nie musiałem
się wgłębiać w ich konstrukcję. Teraz już nie dojdę do dokumentacji.
Książka twierdzi, że przez powielanie.

>
>> 3) Sygnał wyznaczajacy początek każdego kanału czasowego, czyli impuls
>> trwający 122ns co 3,906us
>
>
> Czyli jednak TTL-LS?
Większość zwykłego typu i trochę LS.
Na stojakach były z tego wytwarzane dalsze przebiegi, potrzebne do pracy
danego zespołu. Była bardzo ciekawa płyta (DSX2) z precyzyjnymi
kondensatorami a wokół nich cewki ze ścieżek. Nie pamietam, czy były
podcinane dla regulacji.


>
>> 4) Kod binarny, służący do określania kanału czasowego. Trochę
>> bardziej skomplikowanej budowy niż powyższe 3.
>> Powyższe spisałem z książki o centrali. Każdy z tych 4 sygnałów musiał
>> być ściśle zsynchronizowany.
>
>
> No, wiadomo. Spodziewałbym się, że nawet bardziej, niż na szybszej -
> E10B alias OCB283, S12, Lucynie, czy EWSD. Ale, jeśli przez powielanie,
> to chyba nie bardzo było jak się rozjechać?

Popatrz na to z punktu widzenia dużego pomieszczenia, okablowanego.
Wszystko musi chodzić w fazie, żeby bity wkładane w odpowiednie
szczeliny czasowe przebiegu trafiały tam gdzie trzeba. To nie mała płyta
PC-ta, tylko spora konstrukcja. Sygnały (nie tylko zegarowe)
rozprowadzano telestradami, czyli torami symetrycznymi na skrętkach w
ekranie, z rezystorami dopasowującymi impedancję. Ważna była długość. Do
tego wzmacniacze pobierające sygnały z tego toru transmisyjnego. Cała
wymiana informacji między poszczególnymi zespołami centrali również
realizowana była telestradami.
Na którejś centrali producent zastosował polską skrętkę i nie dało się
jej uruchomić. Musieli wszystko zdjąć i okablować od nowa, na
niemieckiej. Parametry kabla były bardzo ważne, choć to nie jakieś tam
gigaherce.
Podstawa czasu też nie byle jaka, bo na dwóch oscylatorach 5MHz w
termostatach i spiętych łącznikiem, porównującym, sumującym ich
przebiegi. Jeżeli jeden z nich odpłynął na skutek jakiejkolwiek awarii,
to był automatycznie odłączany. Zapasowy grzał się w innym miejscu
centrali. Trzeba go było stamtąd wyjąć i wstawić na miejsce uszkodzonego.
Koncentratory wyniesione były podłączone do centrali głównej przez
stojaki o nazwie GSS, czyli Grupa Synchronizacji Satelity.
Łącza przez GSM (stojak nie komórkę) i dalej jako TCK w światłowody lub
do stacji wzmacniakowej, gdzie z TCK wchodziło to na translacje i dalej
do prymitywniejszych centralek wewnątrz zakładowych.

>
>> Sygnały tonowe generował stojak o nazwie ETA. Miał EPROMy z
>> zapowiedziami. Generował tony, zgłoszenie centrali, zwrotny wołania,
>> marszruta, odbierał wybieranie DTMF i obsługiwał sygnalizację
>> centralową w kodzie R2.
>
>
> Czekaj... wiem, że multirejestr mógł do 66 połączeń, przynajmniej tak mi
> kilka niezależnych źródeł zeznało, co w OCB zwiększono do 255, czy 256
> chyba...
> Czy odbiór/nadawanie R2 odbywało się niejako bezpośrednio, czy było to
> zorganizowane, jak na mojej centrali dla modułów miejskich, że rejestry
> to przyjmowały raczej w dekadzie, ale jak potrzebne było R2, to rejestr
> przywoływał dedykowany odbiornik R2 (było ich 10 na module, choć
> rejestrów 60) i przyjmował, co miał przyjąć... Jak to w E10A, bo nie
> mogę sobie przypomnieć opisu o tym traktującego?

Bezpośrednio. Sygnały R2 to też tony, tylko o innych częstotliwościach.
Ten stojak właśnie do wszelkiego typu tonów i odgłosów był przeznaczony.
Przez pole komutacyjne jego odbiorniki lub nadajniki były podłączane do
właściwego kanału łącza między centralowego (dla R2) lub mównego do
odbioru wybierania DTMF, zapowiedzi, sygnału trójtonowego itp. Wykonywał
polecenia multirejestru i zwracał do niego wyniki odbioru.