W dniu 2013-11-17 10:18, John Kołalsky pisze:
>
> Użytkownik "J.F." <j...@p...onet.pl>
>
>>
>>> To zupełnie inny czas reakcji niż ten gdzie w pełnym skupieniu i z
>>> napiętymi mięśniami oczekujemy nagłego bodźca (typu zapalenie
>>> światła) po
>>> którym trzeba nacisnąć przycisk.
>>
>> Ale jedziemy i widzimy ze przejscie sie zbliza ...
>
> Przejście się nie zbliża, to my się zbliżamy :-)

A mnie kiedyś napadł krawężnik i uderzył w czoło! :)
Teoria względności :)
Przyp (o teorii względności): Jak komuś wsadzę palec do dupy, to on ma
palec w dupie i ja mam palec w dupie. Mamy więc dwa palce i dwie dupy... :)

Co do tego czasu reakcji:
Jedna sekunda, to kawał czasu. Przy prędkości 50km/h obiekt pokonuje w
tym czasie prawie 14m! To ponad 3 długości samochodu!
Zgoda - trudno zrobić eksperyment, gdzie badany kierowca "nie spodziewa
się", choć przecież powinien, wystąpienia niespodziewanego czynnika.
Wyobraźcie więc sobie, że w ruchu miejskim pojazd przed Wami nagle
hamuje (bo kierowca pierwszy raz jedzie automatem i zamiast sprzęgła
gwałtownie nacisnął hamulec).
No i co - każdy wdupi? Myślę, że większość jednak nie wdupi.

Kierowca (nie-dupa) rutynowo jest wyczulony na sygnały zagrożenia, typu
np. pieszy zbliżający się do krawężnika, kołyszący się rowerzysta itp.
To się widzi "kątem oka", interpretuje w podświadomości i wtedy noga już
jest nad hamulcem. Ale to jest zdolność przewidywania, a my tu nie o tym.

Nie wierzę w tę "ponad sekundę". Obstawiam czas rzędu 0.3s od zauważenia
pieszego wychodzącego nagle na jezdnię (powiedzmy zza drzewa lub
pojazdu) do rozpoczęcia hamowania (śladu na asfalcie) u trzeźwego,
przeciętnie doświadczonego kierowcy.

--

Dziękuję. Pozdrawiam. sqlwiel.