W dniu 2022-07-21 o 12:53, Janusz pisze:
> W dniu 2022-07-21 o 09:28, heby pisze:
>> On 21/07/2022 09:20, Janusz wrote:
>>>> Zaraz po tym jak określisz dlaczego dynamiczny polimorfizm działa na
>>>> moim Harvardzie.
>>> A w którym miejscu napisałem że nie może?
>>
>> Tutaj:
>>
>> On 19/07/2022 18:35, Janusz wrote:
>>  >> Jak to zaprząc do realizacji różnych funkcji przez każdą kopię (nie
>>  >> wiem jak to się nazywa) tego templates.
>>  > Ale na avr-ze to nie pójdzie bo ten procek nie wykonuje programu z
>> ram-u
>>  > (architektura Harvard) więc żadnej kopi nie uruchomi.
>>
>> Co prawda dotyczy to statycznego, ale tym gorzej dla Ciebie.
> Co gorzej, odpowiedz na pytanie, czy avr wykona program z ramu?
>

Janusz,
sorry, ale dzielnie bronisz pozycji nie do obrony.

Kluczowe słówko: 'bo'.
Kwestia nie wykonywania z RAMu była użyta tylko jako wytłumaczenie
dlaczego do głównej tezy, że program wygenerowany z templates nie
pójdzie w avr.
Chodzi o prawdziwość/nie prawdziwość tej głównej tezy a nie użytego
argumentu za nią.

Skojarzenie....
Kiedyś (+- 1990) potrzebowaliśmy aby 8751 'wykonywał' program ze swojego
RAMu (128 bajtów).
Zrealizowaliśmy to jako interpreter programu pisanego w opracowanym
przez nas języku na bazie języka Forth (opiera się na odwrotnej notacji
Polskiej).
Interpretacja pojedynczego rozkazu średnio zajmowała 10us (rozkaz
maszynowy zajmował 1us).

Oczywiście brat napisał ten interpreter ale wszystkie programy w tym
Forth pisałem ja. Czyli każdy z programów musiał być zapisany na mniej
niż 128 bajtach (no bo jeszcze stos procesora i dane).

To były programy do programowania poszczególnych GALi różnych
producentów (każdy rozmiar GALa * każdy producent to osobny program) i
do programowania poszczególnych EEPROMów szeregowych (I?C, SPI,
microWire i kilku innych).
W ten sposób załatwiliśmy to, że mogliśmy rozszerzać gamę programowanych
elementów bez konieczności upgradeowania oprogramowania (w tamtym czasie
konkurencyjne programatory wymagały w tym celu odesłania do producenta).

Bardzo dokładnie musiałem panować nad RAMem - gdy program ładował
pierwszy blok danych do programowania to zazwyczaj niszczył swój
początek. Rozmiar używanego w danym programie bloku danych dobierałem
tak, aby zniszczenie nie sięgnęło głównej pętli.
Liczba bajtów potrzebna na stos procesora zależała od treści mojego
programu (ile zagłębień pętli) i uwzględniałem to w poczatkowym
ustawieniu wskaźników.

Wiem, że już kiedyś na p.m.e to pisałem, ale siła skojarzenia z "nie
wykonuje programu z ram-u".
P.G.