slawek wrote:
[...]
>> Po za tym - obok piszą koledzy: chodzi raczej o jawność zarobków na
>> danym stanowisku, jawność polityki wynagradzania w ogóle. Wiadomo, że
>
> To w porządku. Niby. Potem masz strajki górników (bo zarabiają mniej niż
> pielęgniarki) i pielęgniarek (bo zarabiają mniej niż górnicy).

Dla mnie, jako górnika byłaby to ważna informacja - trzeba się
przekwalifikować na pielęgniarkę. Bliżej nas - jeśli wiem, że znający
technologię X zarabia x, a znający technologię Y 2*x, to wiem, jakie
książki kupować...

> Zwróć uwagę: rynek nie podejmuje świadomych
> decyzji. Rynek jest sumą indywidualnych egoistycznych decyzji.

Taki rynek działa efektywnie, gdy dostęp do informacji nie jest zbyt
asymetryczny.

>> Ależ ja nikomu nie odmawiam takiego prawa! Chodzi mi o to, że zdrowszą
>> sytuacją jest, gdy taka poufność nie powoduje, że przychodząc do firmy
>> nie wiem, czy jak powiem 10000zł to zabiją mnie śmiechem, czy
>> podskoczą pod sufit, że tak tanio. W pokera to sobie mogę pograć dla
>> sportu, ale w
>> Polsce muszę na każdej rozmowie rekrutacyjnej.
>
> No widzisz, to jest właśnie życie. Swoją drogą, to pracodawca powinien
> oferować ile zapłaci.

Najprościej, gdyby podał (w przybliżeniu) ile płaci pracownikom na tym
stanowisku... 8-)

> A ty możesz ewentualnie negocjować (że np. za dużo :) ).
>
> Trik polegający na wmanewrowaniu pracobiorcy w "ile pan chce" jest
> popularny. A odpowiedź brzmi "powiedzcie na ile was stać".

Na takie okazje mogę zaproponować prostą strategię negocjacyjną:
Zapisujemy niewidocznie dla siebie, ja kwotę X (najniższą, na jaką się
zgodzę), pracodawca Y (najwyższą, jaką może mi zaoferować). Pokazujemy
sobie karteczki - jeśli Y >= X to zatrudniam się za (X+Y)/2. Jeśli
X < Y, to mówimy sobie "Do widzienia!". Każdej ze stron najbardziej
opłaca się podawać *prawdziwe* oczekiwania, bo wiadomo, że drugiej
szansy (w tym spotkaniu) nie będzie. A uczciwe jest, bo każda ze stron
"oszczędza" dokładnie połowę różnicy między oczekiwaniami a
możliwościami.

--
Paweł Kierski
n...@p...net