Pan Mateusz Viste napisał:

>> Nie tylko za sprawą dążeń i ambicji ścian, ale i Matki Ziemi, która
>> jest od spodu. One ściany jednak izolatorem nie są aż tak złym.
>
> Zakładam, że miało być "nie są aż tak dobrym". Pół metra granitu
> izoluje podobnie, co 7 mm styropianu.

Dobroć jest tu pojęciem względnym. Zimą nosimy kurtki izolujące
podobnie, co 7 mm styropianu -- i jest nam ciepło. Jednak chodzić,
będąc przyodzianym w pół metra granitu, byłoby ciężko. Nie tylko
w sensie dosłownym.

> Przewodnictwo murów i ich kontakt z ziemią symuluje w pewien sposób
> warunki temperaturowe ziemianki.

Ja bym powiedział, że bardziej *warunki cieplnie* niż temperaturowe.
Domy kamiemme, jak i ziemianki czy inne nory, były chętnie budowane
przez naszych praszczurów, gdyż mają łatwo zauważalne zalety. Da się
w nich osiedzieć przez cały rok, z niewielkim ogrzewaniem lub zgoła
bez niego. Jest może chłodno, ale w ubraniu idzie wytrzymać. Za to
nie ma ryzyka, że człek zamarznie. Z drugiej strony, przy *stałym*
dopływie energii z paleniska, można osiągnąć wewnątrz niemal dowolną
temperaturę *powietrza*.

Tu po raz kolejny przytoczę definicję z mądrej książki, którą to
definicję nasi przodkowe znali intuicyjnie: komfort cieplny, czyli
odczuwalna temperatura, to średnia temperatury powietrza i temperatury
ścian. Dlatego w pustej pałacowej komnacie trzeba nahajcować prawie do
trzydziestki, żeby czuć się podobnie, jak we współczesnym domu.

Otóż dziadowie nasi zauważyli, że na ścianach należy wieszać jak
najwięcej skór niedźwiedzich i baranich, dywanów perskich, arrasów
czy też ludowych kilimów. Portrety przodków też mogą być. Bynajmniej
nie zwiększy to ani trochę rezystancji termicznej ścian, temperatura
będzie jaka była. Lecz przedmoity owe szybko osiągną temperaturę
powietrza i dwadzieścia stopni w izbie będzie dwudziestoma stopniami
w odczuciach.

--
Jarek