On 2018-09-21, J.F. <j...@p...onet.pl> wrote:
> Użytkownik "Jarosław Sokołowski" napisał w wiadomości grup
> dyskusyjnych:s...@f...lasek.waw.p
l...
> Pan J.F. napisał:
>>>>> Pamietam, ze np chemicy intensywnie symulowali jakies czasteczki,
>>>>> i to chyba numeryczne rozwiazywania rownan Schroedingera bylo.
>>>>> I nawet mowili - dzis liczymy najprostsze ... a przeciez jest DNA
>>>>> i enzymy ...
>>>> Znaczy się potrzebują więcej mocy obliczeniowej, pamięci i flopów.
>>>> Metody obliczeniowe i biblioteki pozostają te same.
>>
>>> Cos, co sie nadaje do 3 atomow, niekoniecznie sie nadaje do 1000
>>> atomow.
>>> Albo np mozna znacznie przyspieszyc obliczenia ograniczajac sie do
>>> obliczenia wplywu tylko najblizszych atomow, a nie wszystkich ..
>
>>Jakieś inne szredingery, czy takie, co są superpozycją nadających
>>i nienadających się?
>
> Jakos tak, tylko cos mi chodzi po glowie, ze przy wiekszej ilosci
> atomow to te bliskie wplywaja na orbitale, a te dalsze wplywaja malo
> ... pomijalnie malo.

Robiłem to ze 20 lat temu i takie rzeczy albo się robiło właśnie ze
Schrodingera albo półempirycznie. Nie przypominam sobie jakiś ograniczeń
co do ilości atomów. Głównym problemem przy Schrodingerze był czas.
Liczyłem dość proste pierścienie fosfazenowe i na dość dobrych maszynach
jak na tamte czase (ale też znowu nie jakiś super wypas) - SGI O2,
zajmowało to tygodnie.

Półempirycznie (molecular mechanics) to był relatywnie błysk, nawet jak
na tamte czasy.

Jak to teraz wygląda to nie wiem, ale raczej skłaniam się ku opinii
Jarka, bo problem był w mocy obliczeniowej.

--
Marcin