Pan PiotRek napisał:

>>>> PS. A w takim Grójcu pod 926 godzinę podawała żywa telefonistka
>>>> i się wkurzała na wydzwaniających w kółko szczeniaków.
>>>
>>> Czy to pewna informacja? Przecież to by sensu nie miało. Nawet jeżeli
>>> w owym Grójcu nie było Janiny Magnetofon, to można by pod numer 926
>>> podpiąć zegarynkę z innego miasta (tak jak PKP, przynajmniej
>>> warszawskie, miało podpiętą swoją zegarynkę o numerze, OIDP, 128 pod
>>> tę miejską w GUTM-ie przy Nowogrodzkiej 45 / Barbary 2).
>>
>> Jeśli tam w Grójcu była centrala ręczna, mogło tak być. Jakiś przepis
>> gwarantował abonentowi dostęp do określonych usług z listy, wśród nich
>> mogło być podawanie czasu. Jakoś to trzeba było zrealizować. Pomysł
>> z podpięciem się do innego miasta (pewnie do Warszawy) raczej odpadał.
>> Z onego Grójca do stolicy być może wiodła wtedy tylko jedna para
>> drutów. Telefonistka mogła na żądanie łączyć z zegarynką warszawską,
>> ale, po pierwsze, linia bywała zajęta, a po drugie, łatwiej po prostu
>> powiedzieć która godzina.
>
> Michał napisał, że chodziło o numer 926. Raczej nie działało to tak,
> że łączyło się z telefonistką z centrali ręcznej, prosiło o połączenie
> z 926, po czym pod tymże numerem zgłaszała się ta sama telefonistka i
> podawała aktualny czas.

Centrala ręczna nie musiała od razu oznaczać telefonów na korbkę. Wiele
podwarszawskich miejscowości miało system taki, że do sąsiadów wybierało
się trzycyfrowy numer tarczą, a chcąc zadzwonić do Warszawy, trzeba było
to robić przez lokalna centrtalę z telefonistką, dzwoniąc tam na określony
numer. Albo się jej mówiło z jakim numerem ma połączyć, a wtedy ona
kręciła i spinała linie, albo po prostu prosiło się "Warszawę", ona
łączyła, a numer kręciło się samemu. Tak samo mógł działać mumer 926 --
dzwonił osobny aparat na stanowisku w centrali, a tam robili co uważali.

--
Jarek