Użytkownik "Jarosław Sokołowski" <j...@l...waw.pl> napisał w wiadomości
news:slrnhmltl9.t29.jaros@falcon.lasek.waw.pl...
>
>> Ale dlatego nazywa się to podzielnikami kosztów, a nie miernikami
>> ciepła:
>
> No i dlatego też jest to bardziej zagadnienie z kategorii "sprawiedliwość
> społeczna" niż "miernictwo". Ktoś może na przykład zapytać, dlaczego
> lokator narożnego mieszkania za utrzymanie tej samej temperatury musi
> płacić więcej od innych? Tu nie ma dobrych i jedynie słusznych rozwiązań.
>
> Weźmy modelowy budynek. Oczywiście nieskończenie długi i nieskończenie
> wysoki (choć niekoniecznie umieszczony w próżni). Są w nim dwa rodzaje
> mieszkań, oba kwadratowe -- po jednej stronie mają 100m^2, a po drugiej
> 25m^2. Załóżmy, że wszędzie jest ta sama temperatura. Jak podzielić
> koszty? Zwykle bierze się od metra, więc lokator dużego mieszkania
> zapłaci cztery razy więcej niż ten z kawalerki. Ale przecież koszt
> wyrównania strat ciepła jest tylko dwa razy większy, a nie cztery.
>
U nas od 15 lat rozliczenie ciepła wygląda mniej więcej tak:
Każde mieszkanie ma miernik ciepła (nie podzielnik).
Całe ciepło dostarczone do budynku jest dzielone na pół (dokładnie to chyba
45/55).
Jedną połowę się rozdziela według mierników ciepła, ale z pewnymi
współczynnikami zależnymi od położenia mieszkania
(parter/poddasze/narożne/wewnętrzne itd). Oczywiście ci wewnątrz płacą
więcej za 1GJ swojego licznika niż ci na parterze czy na skraju budynku.
Drugą połowę płacą wszyscy według m^2 mieszkania (tu chyba bez tych
współczynników).
Pamiętam, jak prezes próbował ten system wytłumaczyć na zebraniu te 15 lat
temu - totalny brak zrozumienia. Ludzie nie mogli zrozumieć dlaczego mają
cokolwiek płacić jeśli całkowicie zakręcą kaloryfery.
P.G.