On 2011-02-01, R. P. <r...@w...pl> wrote:
> W dniu 2011-02-01 10:50, Stachu 'Dozzie' K. pisze:
>> On 2011-02-01, R. P.<r...@w...pl> wrote:
>>> W dniu 2011-02-01 09:25, Krzysiek Kowaliczek pisze:
>>>> Użytkownik R. P. napisał:
>>>>> W Pascalu wskaźniki są bardziej "popsute" niż w C. Dają mniejszą
>>>>> elastyczność. Siła C tkwi we wskaźnikach, w słabej typizacji. To się
>>>>> idealnie nadaje do programowania systemowego.
>>>>
>>>> Pierwszy raz słyszę, że słaby system typów jest zaletą.
>>>
>>> W programowaniu systemowym tak, bo pozwala robić różne sprytne rzuty na
>>> wskaźnikach.
>>
>> #define programowanie systemowe
>
> kernel + programowanie około-kernelowe - ogólnie programowanie w trybie
> jądra, a więc i też sterowniki urządzeń, etc.
>
>> #define sprytne rzuty
>
> Magia typu void*. Nie ma co się rozpisywać. Jako programista
> unixowy/linuxowy doskonale wiesz co mam na myśli.

No OK. Magia potrzebna, bo w tym języku nie ma innej możliwości niż
rzeźbić w pamięci bajt po bajcie. Tylko wiesz, są też inne języki, które
potrafią się bez tego obejść (wyjąwszy może komunikację z urządzeniami
zewnętrznymi). Żeby nie szukać daleko, BASIC. Trochę się ta magia
okazuje mało sprytna.

>> I objaśnij w jaki sposób to ma niby pomagać.
>
> C daje czytelność języka strukturalnego wysokiego poziomu (jak Pascal),
> jednocześnie dając moc assemblera.
^^^^^^^^^^^^^^
Eeee... że co dając jednocześnie? I jakiego poziomu ten język? Kto ci
nakłamał że Pascal czy C to wysoki poziom? Haskell czy Matlab to języki
wysokiego poziomu, a nie Pascal.

A assembler to daje ci co najwyżej dostęp do urządzeń I/O i trybów
procesora. Żadna to moc, tylko ordynarna praca z hardwarem.

--
Secunia non olet.
Stanislaw Klekot