On 2011-02-01, R. P. <r...@w...pl> wrote:
> W dniu 2011-02-01 15:28, A.L. pisze:
>> On Tue, 01 Feb 2011 10:46:17 +0100, "R. P."<r...@w...pl>
>> wrote:
>>
>>> W dniu 2011-02-01 09:25, Krzysiek Kowaliczek pisze:
>>>> Użytkownik R. P. napisał:
>>>>> W Pascalu wskaźniki są bardziej "popsute" niż w C. Dają mniejszą
>>>>> elastyczność. Siła C tkwi we wskaźnikach, w słabej typizacji. To się
>>>>> idealnie nadaje do programowania systemowego.
>>>>
>>>> Pierwszy raz słyszę, że słaby system typów jest zaletą.
>>>
>>> W programowaniu systemowym tak, bo pozwala robić różne sprytne rzuty na
>>> wskaźnikach. W programowaniu wysokopoziomowym jest wadą.
>>
>> Za taka wypowiedz, gdyby wypowiedzial ja student, wyrzucilbym go za
>> drzwi. Jezeli wypowiada to profesjonalista, wzruszam ramionami i
>> odchodze.
>>
>> Albowiem "sprytne rzuty" sa pzrede wszystkim zrodlem bledow.
>> Systemowych.
>>
>> Wieksosc neisczesc spowodowana jest tym ze "programy systemowe"
>> napisane sa w C z "chytrymi rzutami"
>
> Zgadza się. Są źródłem błędów. Ale dzięki nim pisane oprogramowanie może
> też być bardzo wydajne... O tym nie wspominasz.

Wydajność się zyskuje nie na fistaszkach w rodzaju oszczędzenia jednego
bajtu czy czterech cykli procesora, tylko na złożoności obliczeniowej
(asymptotycznej).

Tak, w jądrze systemu operacyjnego też.

--
Secunia non olet.
Stanislaw Klekot