Pan Mirek napisał:

>> Znajomy miał spawarkę, wyprodukowaną jeszcze za Bieruta. Zupełnie
>> sprawna była, ale oddał ją na złom. Za sprzedaną miedź kupił nową
>> spawarkę, półprzewodnikową, i jeszcze połowa pieniędzy mu została.
>> Bierze ją w jedną rękę, a nie ciąga na wózku we dwa chłopa.
>
> Unia mu nakazała?

Unia ma to w nosie. Rozsądek mu nakazał.

> Ja pamiętam jak mój kolega (spawacz wtedy z zamiłowania) zobaczył
> pierwszy raz taką spawarkę inwerterową i jak zobaczył że ktoś
> z taką spawarką podchodził do grubej stali to zaczął się śmiać.

Typowa reakcja. Wszystko ma być duże, ciężkie i nieporęczne,
inaczej jest do niczego. Kiedyś nawet spłuczka do kibla musiała
ważyć kilkanaście kilo i być z żeliwa (obowiązkowo z napisem
THE BEST NIAGARA). Do dzisiaj nie brakuje takich, co uważają,
że jeśli kaloryfer, to też tylko żeliwny.

> Oczywiście kupił sobie później taką spawarkę jak tylko uzbierał.

No to moje gratulacje. Bo są też ludzie niereformowalni.

> Aczkolwiek widziałem jak na stoczni spawali "wirówkami", na tamte
> czasy maszynka miała sporą moc i statki i okręty do dziś pływają
> (może ostatnio trochę mniej ale to nie wina spawów).

Znajomy kapitanował na dużych statkach, takich dwieście tysięcy
ton albo i więcej. Głównie tankowce, choć nie tylko. Dziadostwo
brażą zawładnęło, tak twierdził. Już nie spawali w stoczniach
remontowych. Brało się spawacza dajmy na to z Brazylii, a ten po
drodze do Europy nadspawywał co bardziej przerdzewiałe elementy
konstrukcji statku. Wszystko dla obniżenia kosztów.

--
Jarek