> Z tym rodzajem "postarzania" mógłbym się zgodzić,
> ale po co wprowadzać w takim kontekście nowe słowo?
> Zaniedbania przy projektowaniu, niechlujnosć, brak
> precyzji wykonania a nawet oszustwa w rodzaju
> stosowania innych niż wyspecyfikowane materiały
> to typowe bolączki producentów - znane od wielu
> lat ale z celowym postarzaniem i intencjami aby
> klienta wkurzyć awarią dokładnie tydzień po upływie
> gwarancji nie mają one absolutnie nic wspólnego.

Zawsze zadziwia mnie ta arbitralna pewność kogoś, kto nie wie jak to
zrobić, ale wie, że się nie da, i że się nie robi, bo "nie".

W dodatku pisząc dziecinne głupotki - "wkurzanie klienta" nie ma tu nic
do rzeczy, bo chodzi po prostu o kasę, i to dużą (skoro nawet na moją
skalę ma to sens).

Jest to temat tak szeroko omówiony, i tak dobrze udokumentowany, że
trzeba być naiwnym jak 5 letnie dziecko, żeby sądzić że to "przypadki
niechlujstwa".

Kartel Phpoebusa z 1924 roku to zapewne bajka do straszenia dzieci,
podobnie jak wymyślona zapewne przez stare babcie historia o nylonie.

Wszyscy którzy się tematem zajmują to banda fantastów i amatorów,
którzy dłubią w nosie z nudów, co by tu sobie wydumać, nie dorastających
do Pszemolowego buta.

Stara już teoria planowego postarzania (
http://www.murks-nein-danke.de/blog/download/An%20Ec
onomic%20Theory%20of%20Planned%20Obsolescence.pdf
) jest tylko teorią, bo producenci brzydzą się dodatkowymi zyskami, i
podobnie jak Pszemol, nie wiedzieli by jak tego dokonać.

Zwłaszcza, że obracające milionami i miliardami koncerny nie potrafią
zatrudnić inżyniera, który pomyśli zanim wyprodukuje.

Co gruntownie demaskuje Pszemol, któremu brak wyobraźni, na jak wiele
sposobów (trudnych do udowodnienia) można taki prosty w sumie zabieg
wykonać. Jakże to symptomatyczne.

Proponuję, żeby Pszemol napisał także do The Economist, żeby się tam nie
zajmowali takimi pierdołami, bo to są "mity i wymysły". No i oczywiście
do innych instytucji, które nie wiedzą jeszcze o tym.




Cóż, głupota bywa irytująca, ale z drugiej strony - kogoś trzeba dawać
dzieciom za przykład imbecylizmu.