Am 08.03.2010 11:03, schrieb Zbych:
> Sylwester Łazar pisze:
>
>> To w takim razie warto dobudowywać kolejne protezy do synchronicznych
>> systemów?
>> Może lepiej od razu zrezygnować z programów pisanych sekwencyjnie.
>
> Bardzo dobry pomysł. Można by go też zastosować np. w budownictwie -
> zamiast zaczynać od fundamentów, można by od razu zbudować wszystkie
> piętra.
>
>> Zdaje się, że objektowość rodzi pewne nadzieje,
>> ale wygląda na to, że sam komputer jest nieobiektowy.
>
> Nie wiem co palisz, ale to nieźle kopie.

Ludzia złote,

kombinujecie jak stado równoległych koni pod górkę. Maszyny mogą być
synchroniczne i asynchroniczne (a także hybrydowe), szeregowe,
równoległe (albo jedno z drugim), równoległe z single instruction
multiple data (SIMD) lub multi instruction multiple data (MIMD),
superrównoległe, hypercube, preemptive pipelining i gazyliony innych
kombinacji. Wbrew pozorom maszyny synchroniczno-asynchroniczne są
obecnie bardzo częste, by nie powiedzieć panujące (hint: przerwania).
Taki pecet jest maszyną asynchroniczną zbudowaną z wielu maszyn
synchronicznych (albo i mieszanych). Już w takim pececie mamy
kilkanaście różnych systemów. Choćby procesory SIMD, bez których nie
obejdzie się żadna szanowana karta graficzna.
Systemy neuronowe (w hardware) są rzeczywiście dość rzadkie, choć też
spotykane. Prostym systemem neuronowym, choć dość statycznym jest np.
procesor fft, który potrafi robić wyłącznie "motylki", ale za to w
jednym takcie na stopień. Są takowe. Ale są też procesory konfigurowalne
"on the fly", np. na bazie fpga, ale też asic. Zastosowania na ogół
wojskowe, ale też różniste inne symulacje, nie tylko wybuchów atomowych.

A i tak każdy problem rozwiązywalny na tych maszynach da się rozwiązać
uniwersalną maszyną Turinga (ale niekoniecznie na czas ;-)).

Waldek