Pan Mateusz Viste napisał:

>>> Naprawdę. Próbowałem tuż po premierze filmu. Z puszką po piwie
>>> Heineken 0,33l, jedynym dostępnym wtedy w PRL (w cenie lokalnego
>>> piwa razy 20). Jak na dzisiejsze standardy, było to niemal pancerne
>>> opakowanie.
>>
>> Tez jestem stary i pamietam stalowe puszki do piwa i nie potwierdzam.
>> Moze masz na mysli nie te co dzisiaj znamy tylko te podobne do puszek
>> z oliwa dzis.
>
> Nigdy nie byłem użytkownikiem puszek, więc się nie wypowiem. Niemniej,
> komentarze pod tym klipem zdają się potwierdzać Jarkową relację:
>
> https://youtu.be/JsMqZ9uX4Sc

Dzięki za przypomnienie. Chyba tylko raz to oglądałem, w kinie, przeszło
czterdzieści lat temu. W pamięci utkwiła mi bardziej zmaltretowana puszka.
*Wydawało* mi się, że tak zgnieść, to i ja bym potrafił. Ale pewnie nie.

Puszki do piwa mocno ewoluowały na przestrzeni dziejów. W filmowej scenie
warto zwrócić uwagę na sposób otwierania. Dzisiaj podnosimy zawleczkę,
słychać pssst, pojawa się szeroka dziurka-wypijka. Ale kiewdyś zawleczka
wyrywała dzirę w wieczku i pozostawała w ręku wraz z trójkątnym kawałkiem
blachy. To widać na filmie, choć może nie każdy zauważa. Te oderwane blaszki
były bardzo uciążliwym śmieciem, szczgólnie na plażach, dlatego wiele energii
włożono w przeprojektowanie puszki tak, by po otwarciu nie przestawała być
obiektem jednospójnym.

Równolegle odbywał się postęp w plastycznej obróbce stali, blacha stawła
się coraz cieńsza. Do Polski lat dziewiędziesiątych szerokim strumieniem
trafiały stalowe puszki cienkie, już jednospójne. Nieliczne "heinekeny"
z czasów gierkowskich były inne. W lokalnej popkulturze zdobyły sobie
miejsce może nie tak znaczące, jak puszka "Campbell's Tomato Soup",
ale jednak. Po odcięciu wieczka otwieraczem do konserw często robiły
za biurkowy kubek do przechowywania ołówków i długopisów. Całkiem trawły
i mocny.

Jarek

--
Tamtejszy blacharz kosztem swem
Zrobił jej pancerz oraz hełm.
I jak przystało majtki blaszane,
Z tyłu i z przodu zalutowane.