W dniu 2020-07-09 o 16:26, heby pisze:
> On 09/07/2020 15:18, Piotr Gałka wrote:
>>> meble (zapisy i kilkudniowe kolejki)
>> Albo źle pamiętasz, albo żyliśmy w innych rzeczywistościach.

[...]

> Czy żyłem w innej rzeczywistości?

To było żartobliwe i myślałem, że na tyle oczywiste, że nie trzeba tego
podkreślać emotkiem.
Tamto stanie (z codziennym sprawdzaniem listy) miało miejsce w 1984/1985r.

> Kolejka nie musiała być długa. Wystarczyło być 4-tym aby nie załapać się
> na 3 Rubiny.

Nigdy nie miałem Rubina. Czarno-białego Neptuna brat jakoś kiedyś trafił
na "egzemplarz uszkodzony, przeceniony". Pewnie dlatego dostał bez
żadnej kolejki. Miał 4 kanałowy przełącznik dotykowy. Uszkodzenie
polegało na tym, że uparcie (w ciągu kilku minut po przełączeniu na inny
kanał) przełączał się sam na pierwszy kanał.
Wcale bym się nie zdziwił jakby część z tych 2 miliardów została
przeznaczona na dopłaty do telewizorów specjalnie zrobionych tak, że co
wybierzesz to on i tak się przełącza na jedynie słuszną TV :).
Źródłem problemu była upływność jednego z tranzystorów BC ileś tam.

Poza tym zbierałem (w Bomisie) elementy na 4 te małe przenośne Neptuny.
Wszystko się pojawiało. Jedynie programatory miały przewierconą płytkę
obudowy (otwór rzędu 5mm bez zniszczenia elektroniki). Części na jeden
wymieniłem z kimś na 3 obudowy. Zmontowałem 2 (z charakterystyczną
dziurką w programatorze), a trzeci przerobiłem na monitor (w Bomisie
rzucili zielone kineskopy i wzmacniacze montowane chyba zamiast płytki
p.cz.) - pierwsze lata w firmie (powstaliśmy w 1988) pracowałem na tym
monitorze. Nawet projektując sporą 2-stronną płytkę (automatyczny tester
do naszych programatorów EPROM). Podkreśliłem 2-stronną bo to był główny
problem na monochromatycznym monitorze.

> Do dzisiaj nie wiem jak się zdobywało cynk że coś gdzieś rzucą,

Jeden raz staliśmy noc z bratem aby kupić 2 Wiatki. Wcześniej przez
kilka miesięcy codziennie się dowiadywaliśmy w sklepie czy będzie jakaś
dostawa i czego. Ponieważ nie mieli towaru to mieli czas odbierać
telefony (które przez to były ciągle zajęte). Można też było po prostu
codziennie wpaść do sklepu w drodze z pracy do domu. Sprzedawcy swoich
znajomych i tak obsługiwali przed otwarciem sklepu więc nie ukrywali
informacji o planowanej dostawie.
P.G.