W dniu 2014-01-23 19:53, Paweł Kasztelan pisze:

> Wtedy okazuje się że termotransfer (jeśli ma się drukarkę laserową)
> jest jednak szybszy i tańszy. Fakt nie jest tak dokładny ale
> jeśli komuś wystarcza to jest chyba najszybszy.

No i generalnie o to właśnie chodziło w moim pytaniu. Chciałbym się
dowiedzieć jakie są granice dokładności termotrabsferu, ZANIM zacznę się
bawić w naświetlanie albo zlecę wykonanie płytki firmie (co średnio mi
się opłaca, gdy buduję jedno urządzenie na własny użytek lub w celu
edukacyjnym).

Gdy zaczynałem wykonywać płytki tą metodą robiłem bardzo grube ścieżki,
a masa miała wysoki parametr isolate. Efekt przyzwyczajeń nabytych w
wyniku wieloletniego rysowania ścieżek markerem. ;) Potem w końcu
odważyłem się na zastosowanie płytek SMD, zaczynając od 1206 i SO.
Problemy zaczęły się dopiero wtedy, gdy postanowiłem zbudować coś z
wykorzystaniem układów TQFP. Kilkukrotne przykładanie żelazka z myślą,
że może tym razem ścieżki się nie zleją było bardzo frustrujące.
Myślałem, że dotarłem do granic tej metody. Jednak udało mi się
skorzystać z laminatora i problemy zniknęły, jakby je ręką odjął.
Ścieżki idealnie równe, toner przylegający do miedzi. Na chwilę obecną
udało mi się zejść do ścieżek o szerokości 16 milsów i takiej samej
wartości isolate. Zastanawiam się jak daleko jeszcze mogę je zmniejszyć.