Pan J.F. napisał:

>>>> W Polsce we wspomnianych latach sześćdziesiątych wyznawano zasadę,
>>>> że człowiek kulturalny nie rozmawia przez telefon dłużej niz trzy
>>>> minuty, bo telefon jest do spraw poważnych, a nei do gadulstwa.
>>> No bo telefon byl do spraw sluzbowych :-P
>> Ta sama zasada dotyczyła telefonów prywatnych.
>
> Ale ile ich bylo ?

Mieliśmy w domu warszawską książkę telefoniczną. Rok wydania ten sam,
co oryginału książki E.T. Halla. Tom z abonentami prywatnymi był trzy
razy grubszy od tomu "Instytucje". Ale był też tom trzeci, województwo
warszawskie. W przybliżeniu odpowiadało ono obecnemu mazowieckiemu.
Książka była chyba jeszcze cieńsza od tej z instytucjami.

> Tak swoja droga ... zasada propagowana przez operatorow ?
> Ktorym taki gadula zajmowal cenne zasoby centrali ..

Na pewno jeden z powodów. Ale co ciekawe, gdy już te zasoby przestały
być cenne i deficytowe, to dopiero wtedy wprowadzono rozliczenie czasu
rozmów. W każdym razie mnie o tej zasadzie mówiono w szkole podstawowej,
na lekcji polskiego bodajże. Wtedy uczono takich praktycznych rzeczy,
jak na przykład pisanie listu do wuja Leona.

Jarek

--
Słuchajcie, mój Szwejku: nie mam czasu na żadne ględzenie. Wojskowe rozmowy
telefoniczne to nie pogawędka okazyjna, jak na przykład, gdy się kogoś przez
telefon zaprasza na obiad. Rozmowy telefoniczne muszą być krótkie i jasne.
Przy takich rozmowach nie mówi się: "Posłusznie melduję, panie oberlejtnant."