> No i *stojąca swobodnie* szyba po podgrzaniu zwykle się ugina. Ale
> zamocowana na całym obwodzie, tak jak w witrażu, może się pogrubasić
> na dole a pocienkować u góry.

To już ustaliliśmy, że w mierzalnym zakresie nie może, szkło po
podgrzaniu ugina się ale zakres temperatur w których to ma miejsce nie
jest oczywiście wąski jak w substancjach krystalicznych ale tez nie jest
liniowy, szkło np. podczas lazurowania bezpiecznie nagrzewa się do
temperatury kilkadziesiąt stopni niższej od tej w której występuje
deformacja pod własnym ciężarem po czym czasem przez wiele godzin studzi
powoli zmniejszając temperaturę i deformacja nie następuje.

Mnie zastanawia co innego. Szyba po
> ucięciu lub pęknięciu ma ostre krawędzie, że się pochlastać można.
> Mam *wrażenie*, że po latach już takie ostre nie są.

Gdzie to udało ci się trzymać przez wiele lat szkło o ostrych
krawędziach nie narażonych na mechaniczne stępienie? Naprawdę dobrze
można pociąć się szkłem w miejscu gdzie podczas łamania powstała krawędź
o kącie max. kilku stopni, jest bardzo ostra ale i bardzo krucha,
trudno jej przypadkiem nie stępić

Czy to efekt
> płynięcia, złudzenie, czy erozja mechaniczna?

Szkło z kościelnego witraża co najmniej 300 letnie z jakim miałem
ostatnio do czynienia było silnie skorodowane od zewnątrz, praktycznie
matowe, natomiast w miejscach osłoniętych ołowiem wyglądało jak świeżo
przycięte i nie miałem wrażenia, że w jakimkolwiek stopniu uległo
degradacji krawędzie tam gdzie nie zostały celowo obszczypane były ostre
jak po cięciu.