Padre napisał:

>> Mnie zastanawia co innego. Szyba po ucięciu lub pęknięciu ma
>> ostre krawędzie, że się pochlastać można. Mam *wrażenie*, że
>> po latach już takie ostre nie są.
>
> Gdzie to udało ci się trzymać przez wiele lat szkło o ostrych
> krawędziach nie narażonych na mechaniczne stępienie?

W obrazku wiszącym na ścianie chociażby.

> Naprawdę dobrze można pociąć się szkłem w miejscu gdzie podczas
> łamania powstała krawędź o kącie max. kilku stopni, jest bardzo
> ostra ale i bardzo krucha, trudno jej przypadkiem nie stępić

Stępić przypadkiem? I chyba przy okazji coś przerżnąć. Mam wrażenie,
że to się tępi samoistnie już po kliku dniach bez żadnego dotykania.
Ale może to tylko wrażenie.

>> Czy to efekt płynięcia, złudzenie, czy erozja mechaniczna?
>
> Szkło z kościelnego witraża co najmniej 300 letnie z jakim miałem
> ostatnio do czynienia było silnie skorodowane od zewnątrz, praktycznie
> matowe, natomiast w miejscach osłoniętych ołowiem wyglądało jak świeżo
> przycięte i nie miałem wrażenia, że w jakimkolwiek stopniu uległo
> degradacji krawędzie tam gdzie nie zostały celowo obszczypane były
> ostre jak po cięciu.

Jak zalane ołowiem, to mnie specjalnie nie dziwi. Te nieosłonięte
jakoś korodują. Tylko nie do końca wiem jak.

--
Jarek