> Nie zaskakuje mnie, że 10 latek potrafi poskładać jakiś sterownik bo ja
> mając 10 lat zbudowałem samodzielnie swoje pierwsze radio, a gdybym miał
> wcześniej dostęp do odpowiednich informacji i elementów zrobiłbym to
> pewnie ze 2 lata wcześniej.

A mnie zaskakuje nie sam fakt, że 10-latek jest w stanie to robić, tylko
że w ogóle mu się chce. W podobnym wieku pisałem swoje pierwsze programy
w BASIC i LOGO. Pisałem je w zeszycie, komputera jeszcze długo nie miałem.

Porażająca większość dzieci w drugiej połowie podstawówki, przynajmniej
tych z mojego otoczenia, nie robi nic. Ich życie polega na "odwaleniu"
przykrych obowiązków szkolnych, a potem na graniu w kolejną grę na
smartfonie, lub pikaniu na fejsie. Ewentualnie można nagrywać wygłupy,
wystawiać je na YT i sprawdzać kciuki w górę.

Wszelkie inicjatywy mające na celu uczenie dzieci czegokolwiek co
wykracza poza denny i mułowy program szkolny (np. zajęcia z
programowania) w większości sprowadzają się do pójścia raz, a następnie
jakoś się nie chce i jest to mało atrakcyjne. Wyjątki od tej reguły są
nieliczne, a w moim otoczeniu to najczęściej jedynacy. Po szkole zajmują
się takimi rzeczami z nudów, zamiast wydzierać się godzinami i ganiać po
mieszkaniu z rodzeństwem wtedy, kiedy gra na małym ekraniku się na
chwilę znudzi.

Dodatkowo mamy zero cierpliwości, a zapał jest najczęściej bardzo
słomiany. Dziecko jest przyzwyczajone do natychmiastowego
spektakularnego efektu każdego działania. Jeśli takiego czegoś nie ma,
szkoda mu czasu, albo szuka czegoś innego, co tak działa (najczęściej
jest to kolejny level w gierce, do osiągnięcia w 15 minut smyrania
palcem po telefoniku).

Więc jeśli ktoś w wieku 11 lat lutuje mikrokontrolery, to ja bym go
plasował na 99% percentylu statystycznego społeczeństwa (polskiego).

L.