Użytkownik "Paweł Kierski" <n...@p...net> napisał w wiadomości grup
dyskusyjnych:gugios$ne4$...@n...onet.pl...
> pewna umowa społeczna. Uważam, że w sumie przynosząca raczej stratę, niż
> zysk. Stratę choćby w postaci frustracji pracowników, którzy i tak w

Ty tak uważasz. Ja uważam inaczej. Nie wiem kto ma rację. Może ja jej nie
mam.

> końcu dowiedzą się ile zarabiają koledzy oraz przeciągania się procesów
> rekrutacyjnych.

Bez jaj. Ile trwa "proces rekrutacyjny" jeżeli naprawdę ktoś jest potrzebny?
Pół godziny? Dziesięć minut? A o czymś takim jak okres próbny słyszałeś?

> Po za tym - obok piszą koledzy: chodzi raczej o jawność zarobków na
> danym stanowisku, jawność polityki wynagradzania w ogóle. Wiadomo, że

To w porządku. Niby. Potem masz strajki górników (bo zarabiają mniej niż
pielęgniarki) i pielęgniarek (bo zarabiają mniej niż górnicy).

> się ujawinienia, że zarabiają w proporcjach 5:1 (a pracodawca ma
> nadzieję zatrudnić następnych za 1) jest niedobre dla rynku.

Ale dobre dla pracodawcy. Zwróć uwagę: rynek nie podejmuje świadomych
decyzji. Rynek jest sumą indywidualnych egoistycznych decyzji.

> Ależ ja nikomu nie odmawiam takiego prawa! Chodzi mi o to, że zdrowszą
> sytuacją jest, gdy taka poufność nie powoduje, że przychodząc do firmy
> nie wiem, czy jak powiem 10000zł to zabiją mnie śmiechem, czy podskoczą
> pod sufit, że tak tanio. W pokera to sobie mogę pograć dla sportu, ale w
> Polsce muszę na każdej rozmowie rekrutacyjnej.

No widzisz, to jest właśnie życie. Swoją drogą, to pracodawca powinien
oferować ile zapłaci. A ty możesz ewentualnie negocjować (że np. za dużo
:) ).

Trik polegający na wmanewrowaniu pracobiorcy w "ile pan chce" jest
popularny. A odpowiedź brzmi "powiedzcie na ile was stać".