On Mar 23, 12:56 pm, Wojciech Jaczewski <w...@o...pl> wrote:
> Andrzej Jarzabek wrote:
>
> > Oczywiście może też tak być, że ktoś się zna, a mimo tego będzie
> > kiepskim specjalistą. I dlatego też certyfikacje uwględniają nie tylko
> > egzamin, ale też praktykę zawodową.
>
> Jaką praktykę?
> Skoro brak certyfikatu zakazywałby mu być programistą, to na jakim
> stanowisku powinien tę praktykę zdobyć?

Zainteresuj się może, jak działają obecne systemy certyfikacji
zawodowej.

> Daj jakikolwiek przykład, zamiast wielokrotnie powtarzać ogólniki, że trzeba
> by przeprowadzić badania. Przykład powinien wkazywać do czego konkretnie ten
> certyfikat byłby wymagany, a co można byłoby robić bez certyfikatu - co
> jednocześnie przyuczałoby to działalności, którą można wykonywać po jego
> zdobyciu.

Na przykład - zakładając, że badania by wykazały sensownośc takiego
czegoś - tworzyło by sie odpowiednie kategorie dla produktów, gdzie
np. ludzkie życie i zdrowie może być narażone przez błędy w
oprogramowaniu. I jeśli, powiedzmy, producent samochodów chciałby
wstawić komputer między pedały lub kierownicę a mechanikę sterującą
pojazdem, to to oprogramowanie należałoby do tej kategorii. Wiązałoby
się to, przykładowo, z tym, że połowa programistów musi mieć
uprawnienia, że kod napisany przez praktykantów musiałby przejść przez
co najmniej jedną parę oczu programisty z uprawnieniami. Dodatkowo
przynajmniej jedna osoba w projekcie musiałaby mieć certyfikację z
procesów inżynierii oprogramowania. Do egzaminu na programistę możnaby
podejść po dwóch latach praktyk pod nadzorem certyfikowanego
programisty, do egzaminu na drugi stopień certyfikacji (procesy)
możnaby podejść po dwóch latach pracy jako certyfikowany programista w
zespole stosującym proces pod nadzorem programisty certyfikowanego z
procesów.

Oczywiście zaraz po wprowadzeniu systemu byłby jakiś okres karencji,
gdzie dopuszczałoby się do egzaminu np. każdego, kto ma dyplom i ileś
tam lat przepracowanych na stanowisku programistycznym.