Pan Marcin Debowski napisał:

> Robią teraz te płyty jako kompozytowe. Nie zdziwiłbym się, gdyby przez
> to mogły być grubsze i mieć do kupy większą "gęstość energii". Też by
> się to zgadzało z podejściem ww. taksówkarza.

Z tego co pamiętam z mojej niegdysiejszej styczności z akumulatorologią
stosowaną, na płytkę ołowianą nanosi się warstwę pasty z tlenkiem ołowiu.
To precyzyjny proces, da się zoptymalizować całą geometrię. Oldskulowe
akumulatory musiały sobie ten tlenek same zrobić z ołowiu w trakcie
pierwszego ładowania. Granica między tlenkiem a metalem wyznaczała się
sama, nigdy nie była idealną płaszczyzną. Dlatego grubość płyty musiała
być z zapasem. Dzisiejsza technologia kusi, by ta nośna płyta metalicznego
ołowiu była jak najcieńsza. Ale taki idealnie skonstruowany akumulator
dalej żyje swoim życiem. Zachodzą te same procesy (nie muszę tego chemikowi
tłumaczyć), w końcu dochodzi do miejscowego utlenienia tej blaski w środku.
No i mamy nagły zawał jak się patrzy.

>> To wyżyłowanie może mieć nieco inny charakter -- zbyt duża gęstość prądu
>> na elektrodach małego akumulatora. Co przekłaa się w zużytych ogniwach
>> na większy opór wewnętrzny i słabe kręcenie. To dodatkowy czynnik, który
>> dochodzi do braku rezerwy pojemności, wymienionej wcześniej.
>
> No ale byłoby wtedy tak niezależnie od klimatu.

Może jest? Albo przynajmniej słabo zależne. Warto podpytać nadwiślańskich
motocyklistów. Dopiero co ktoś tu narzekał na żywotność akumulatora małego
agregatu prądotwórczego. Pracuje w idealnych warunkach, nie za zimno i nie
za gorąco mu. Doładowywany, podkarmiany. A żyje krócej, niż ktoś by chciał.
Mi to wygląda na podobny przypadek.

Jarek

--
Duży może więcej.