Pan Marcin Debowski napisał:

> Problem osobliwie daje się tym bardziej we znaki im bardziej jest
> zdefiniowana (widoczna) linia horyzontu. Paradoksalnie, bo wydawałoby
> się oprogramowanie do panoram jakoś to mogłoby po tym horyzoncie
> efektywnie korygować.

O poszukaniu linii horyzontu przez program pomyślałem zanim to
przeczytałem i obejrzałem obrazki. Teraz dodam, że *dla mnie*
linia jest łatwijsza do określenie w tej dobrej panoramie, nie
w masakrycznej. Czyli paradoksu nie dostrzegam.

Tak przy okazji, ze dwadzieścia lat temu myślałem o robieniu panoram
przerobionym skanerem płaskim. Skaner widzi ostro nie tylko kartkę
papieru, ale przedmioty oddalone, kilka czy kilkanaście centymetrów
od szkła. Gdyby mu skorygowac optycznie krótkowzroczność i ustawić
ostrość na nieskończoność oraz zamienić ruch posuwisty na obrotowy,
to by można zdejmować panoramy 365°.

Jeszcze wcześniej, w połowie lat dziewięćdziesiątych, po raz pierwszy
używałem cyfrowego aparatu fotograficznego. Studyjnego, drogiego jak
diabli. Nie miał on matrycy, tylko liniowy przetwornik poruszany
mechanicznie, jak w skanerze. Z zasady aparat przeznaczony do martwej
natury, ale dało się zrobić portret, gdy kto spokojnie siedział przez
kilkanaście sekund.

Jarek

--
-- Czy dworzec kolejowy trudno fotografować?
-- Lżej niż cokolwiek innego -- odpowiedział Szwejk -- bo dworzec
się nie rusza i ciągle stoi na jednym miejscu, a fotograf nie
potrzebuje go napominać, żeby zrobił przyjemny wyraz twarzy.