Pan Adam napisał:

>>> Kawy bylo malo, bo to produkt dewizowy, a dewiz nie bylo.
>>> Za Wiesława szczególnie.
>> Herbata też dewizowa, ale była. Nie tylko gruzińska. Kawa w stosunku
> W latach 70-tych pamiętam, że było tylko kilka, mn.in. Madras, Ulung,
> Yunan.

Jeszcze rzeczona gruzińska do kompletu. Te "proletaryackie" w cenie
do 10 zł. Yunan ze dwa albo i trzy razy droższa. Za Jaruzela była
już tylko "Popularna", czyli pudełko z niespodzianką, nigdy nie było
wiadomo, co w środku. Mogły być na przykład drzazgi ze skrzynki
zmieszane z tym, co się udało zmieść z podłogi magazynu. Kolega
zauważył, że w latach 80 wszystko było "polularne". Nie tylko herbata,
ale masło, proszek do prania, czek^H^H^H^Hwyrób czekoladopodobny.
Wcale nie oznaczało to popularności tych dóbr na półkach sklepowych,
trzeba było mieć szczęście, żeby trafić.

>> do herbaty miała nieproporcjonalnie wysoką cenę, dolara kawowego nie
> Kawy były może ze trzy rodzaje, przynajmniej tyle pamiętam.

Ja w zasadzie pamiętam jeden, jeśli o ziarnistą chodzi. Niewielka
paczka, chyba 200 g, bodaj 60 złotych. Potem drożała.

>> dało się porównać z dolarem herbacianym. Tow. Gomułka herbatę lubił
>> i pijał. Ale bez cytryny. Niestety.
>
> Ale ponoć swoje plusy miał, które przydały by się teraz: minimalizm
> w wyposażeniu biur, żadnych ekstrawagancji, urzędniki nawet te wysokie
> mogą jeżdzić autobusami a nie samochodami.

On akurat do kumitetu cyntralnego naszy partii jeździł przez Wisłę
tramwajem. Miał trzy przystanki, więc po co tu kierowcę z wołgą
fatygować. Zalety miał, ale na samym początku gomułkowania, potem
było cały czas tylko gorzej. Ja go cenię za odpowiedź na zadane mu
w Moskwie pytanie: kiedy wy wreszczie w tej Polsce zabierzecie chłopom
ziemię i zrobicie kołchozy. -- Ano zaraz po tym, jak Związek Radziecki
przestanie importować zboże z Kanady.

O tym, że Rosja nie tylko nie importuje, ale jest największym na świecie
eksporterem pszenicy, dowiedziałem się dopiero teraz. Dziwne, że tak
cicho o tym było. A to wygląda mi na największy sukces kraju, z czym
pewnie tow. Wiesław by się zgodził.

> To ja chyba jestem ewenementem: w starym domu był telefon, w nowym
> (w innym miejscu) telefon był, jak budynek był jeszcze w stanie
> surowym. A rodzice ani partyjni, ani profesory, ani tym bardziaj
> milicjanty.

Pierwszy telefon, jaki z baaardzo wczesnego dzieciństwa kojarzę, miał
wuj kolejarz. Czarny był. To znaczy telefon, nie wuj. Ale chyba jeszcze
przedwojenny, więc nie wiem, czy się liczy. W Warszawie, na praskiej
stronie, Targówek.

--
Jarek