Paweł Kierski pisze:

> Ależ ja nikomu nie odmawiam takiego prawa! Chodzi mi o to, że zdrowszą
> sytuacją jest, gdy taka poufność nie powoduje, że przychodząc do firmy
> nie wiem, czy jak powiem 10000zł to zabiją mnie śmiechem, czy podskoczą
> pod sufit, że tak tanio. W pokera to sobie mogę pograć dla sportu, ale w
> Polsce muszę na każdej rozmowie rekrutacyjnej.

A dlaczego tak? Ja zawsze na rozmowach podawałem kwotę jaka mnie
interesuje. Jeśli nie byli w stanie tyle zapłacić to się tym nie
stresowałem, bo nie miałem zamiaru robić za mniej, a pracy jest
wystarczająco dużo, a jeśli chcieli zapłacić więcej to i tak nie ma
znaczenia, bo dostałem kwotę mnie satysfakcjonującą. A jeśli będą
chcieli w jakiś sposób mnie dodatkowo gratyfikować za osiągnięcia to nie
ma z tym problemu w każdej chwili mogą.
Więc jak dla mnie nie ma tutaj żadnego pokera, ale gra w otwarte karty,
z tym że nie trąbi się na lewo i na prawo jakie one są, ale udostępnia
te informacje zainteresowanym. I bardzo dobrze.
Podawanie na sztywno zarobków może pozbawić firmy bardzo dobrych
specjalistów. Gdy chcą większą kwotę po prostu nie przyślą swojej
aplikacji na dane stanowisko. A jeśli już dojdzie do rozmowy (w
przypadku braku info o zarobkach) firma może zmienić swoje zdanie i
wybrać właśnie tę osobę widząc potencjalne zyski z zatrudnienia bardziej
wykwalifikowanego pracownika.

pozdrawiam,
Przemek O.